It’s all Greece to me











Ξέρετε κάτι? Σας αγαπάω και σας λατρεύω. Σέβομαι τη γνώμη σας, σας εκτιμώ σαν ανθρώπους, η παρέα σας μου δίνει περισσότερη χαρά απ’ όσο μπορείτε να φανταστείτε. Ομως μείνετε μακρυά από το συναίσθημα μου, τον τρόπο που το εκφράζω, τις ποσότητες που απελευθερώνω.

Γιατί έχω τόνους ολόκληρους αγωνίας, θλίψης, απογοήτευσης, καθημερινού και απρόβλεπτου πένθους που κρατάω για τον εαυτό μου, και ο μόνος λόγος που το κάνω αυτό είναι γιατί δεν αντέχω να το διαχειριστώ ολόκληρο. Ούτε καν σε δόσεις, ούτε με υπαινιγμούς.

Το συναίσθημα όμως, πρέπει να ξέρετε πως στην πραγματικότητα είναι ουδέτερο. Είναι ένα φορτίο ενέργειας που υπάρχει μέσα μας και το τι θα πράξουμε με αυτό είναι καθαρή επιλογή μας. Εγώ έχω επιλέξει λοιπόν στην ζωή μου, αυτό το ενεργειακό δυναμικό να το μετατρέπω πάντα σε θετική ενέργεια. Οσο περισσότερο μπορώ και με όποιον τρόπο μπορώ.

Αν λοιπόν αφήνω να ξεχύνονται τόνοι ενθουσιασμού, έρωτα, επιθυμίας και σαχλαμάρας ακόμα μερικές φορές, το κάνω γιατί έχω επιλέξει να είμαι αυτός ο άνθρωπος. Αν αφήνω τις λέξεις να γίνονται χείμαρος που κουβαλάει όλους αυτούς τους τόνους συναισθήματος είναι γιατί έτσι παρασέρνει τη μαυρίλα και τη δική μου και μερικές φορές και τη δική σας.

Αν τρομάζει ο άνθρωπος που θέλω να είμαι μαζί του ή εσείς απ’ αυτό, είναι ένα θέμα, που θα πρέπει να διαχειριστεί ο καθένας για τον εαυτό του. Εγώ ζώ σε έναν κόσμο γεμάτο περιορισμούς, με πολύ μικρές και ταπεινές ευκαιρίες να κάνω πράγματα που θέλω και με ευχαριστούν και το κυριότερο είχα πάντα την άποψη ότι ο άλλος πρέπει να με θέλει όπως είμαι. Αν αρχίσω να βάζω σε τακτικές τον τρόπο που εκφράζομαι για να διευκολύνω τα πράγματα αρχίζω και πιέζομαι. Πολύ. Δεν θέλω και δεν αντέχω άλλη πίεση, δεν θέλω άλλους συμβιβασμούς, δεν με ενδιαφέρει να φερθώ κάπως για να με θέλει κάποιος.

Δεν θέλω να γίνω συγγραφέας ή ποιητής. Οι λέξεις μου πρέπει να μπορούν να φεύγουν από μένα και να λένε αυτό που θέλουν αυτές κι όχι αυτό που περιμένουν να ακούσουν οι άλλοι. Αυτή είμαι και το ξέρετε.

Advertisements


Γκουχ γκουχ…

Κυρίες και κύριοι καλώς ήλθατε στον ΛΙΜΕΝΑ! Πατρών. Οχι, δεν πρόκειται για αεροδρόμιο και γι’ αυτό σταματήστε να μου ζητάτε το γραφείο των Minoan Airlines! Επίσης, οι πόρτες είναι αυτά τα μεγάααααλα ανοίγματα που μπαινοβγαίνει ο κόσμος, και το λιμάνι είναι αυτό ακριβώς δίπλα μας με την θάλασσα you know? Να σας υπενθυμίσω δε, σε εδώδιμους και αποικιακούς, ότι αυτό που κάνετε με το χαρτάκι που λέγεται εισιτήριο ΔΕΝ είναι chicken αλλά check in. Αμα ψάχνετε για chicken, έχει εδώ από πάνω την ψησταριά του Λεωνίδα, που το κάνει στα κάρβουνα να γλείφεις τα δάχτυλα σου.

Τέλος, εντό Πάτρα, εσείς πάτε Ιταλία. Και γι’ αυτό όταν μου ρχεστε φουριόζοι και στο παρά τσακ μη μου λέτε ότι ταξιδεύετε για Πάτρα γιατί θα σας ρίξω στο λιμάνι (ναι, αυτό που ορίσαμε πριν) και θα πεθάνετε από κολοβακτηρίδια!



Πάρτε το απόφαση. Ζούμε σε μια χώρα που τίποτα δεν επιτρέπεται να συμβεί αν οι κάμερες δεν είναι παρούσες. Και πάνω σ’ αυτό το σκεπτικό λυπάμαι, αλλά καθόλου αθώα δεν κρίνω πια τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών στην Πάτρα. Γιατί έζησα όχι απλώς από κοντά, αλλά από μέσα όλα τα χθεσινά επεισόδια στο λιμάνι, είδα τις πέτρες να σπάνε τα γραφεία μας και να προσγειώνονται στα πόδια μου και τον κόσμο να τρέχει να κρυφτεί. Με μία χρονική καθυστέρηση όμως. Μία καθυστέρηση που αφαιρεί την αθωότητα και το δίκιο απ’ όποιον εξεγείρεται στο όνομα τους.

Περίμεναν όλοι να έρθουν οι κάμερες πρώτα. Ξαναμαζεύτηκαν στην αρχή του δρόμου και πραγματοποίησαν την “πορεία διαμαρτυρίας” και τα “επεισόδια” κάτω από το άγρυπνο (my ass) βλέμμα του led της κάμερας πολλαπλών καναλιών που κατέγραφαν τα γεγονότα..

Μόλις οι κάμερες απομακρύνονταν, αμέσως όλοι ηρεμούσαν και χαζογελούσαν μεταξύ τους, κοροϊδεύοντας και τους λιμενικούς που δεν τολμάνε να τους ακουμπήσουν. Μετά ξανάπιαναν τις πέτρες..

Οκ αηδίασα..



{June 8, 2008}   απαπαπααα..

Εντάξει, στη ζωή μου, είχα τη “χαρά” να ζήσω αρκετούς σεισμούς, και μάλιστα υπήρξα πάντα ανατριχιαστικά ψύχραιμη. Με τούτον όμως, τα είδα όλα λέμε! Δηλαδή οκ, την αίσθηση ότι το σπίτι χοροπηδάει πάνω στα θεμέλια του, πρώτη φορά την είχα…



Σιχαίνομαι τους ανθρώπους, που μεγαλώνοντας θεωρούν πως πρέπει να τους δικαιολογούνται τα πάντα. Φέρονται σαν κακομαθημένα παιδιά, και επιμένουν να αγνοούν ότι και οι υπόλοιποι έχουν τα προβλήματα τους και δεν μπορούν να τους κάνουν συνεχώς τα χατήρια. Φίλοι, συγγενείς, γκόμενοι σκασίλα μου μεγάλη τι είναι και τι δεν είναι, αν νομίζουν ότι το εγώ τους έχει κάποια μεγαλύτερη αξία από των άλλων.

Ακόμα περισσότερο σιχαίνομαι στις εναλλαγές τακτικής που έχουν προκειμένου να γίνει το δικό τους. Ξεκινάνε με ειρωνία, συνεχίζουν με κλάψα, και μετά περνάνε στην επίθεση. Αλλοτε αυτή η επίθεση έχει στόχο εμάς και άλλοτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Προσωπικά μου είναι το ίδιο αποκρουστικό. Αυτού του είδους οι συναισθηματικοί εκβιασμοί είναι απαράδεκτοι. Κι όταν λέω σε κάποιον υπέρβαρο, με υπέρταση και χοληστερίνη στο θεό, “φτάνει πια μη τρως σα μουλάρι” , η απάντηση δεν μπορεί να είναι “κι εσύ μην καπνίζεις”. Ούτε όταν δεν μας αρέσει αυτό που ακούμε κλείνουμε τα τηλέφωνα , ούτε σηκωνόμαστε να φύγουμε. Αυτά συγχωρούνται σε παιδιά μέχρι 2 ετών. Από εκεί και πέρα κανείς μαθαίνει να συμβιώνει με τους άλλους και όχι να ζει εις βάρος τους.

Αυτά



{April 9, 2008}   Εχω πρόβλημα

Ναι, με την συγκεκριμένη φιλοζωϊκή έχω πρόβλημα. Καμμία αντίρρηση πως έχει βοηθήσει και κάποια ζώα, αλλά συνολικά παίρνει και μηδέν στην αξιολόγηση της αλλά της χρεώνω και τα κρατούμενα. Ηρθα σε επαφή μαζί τους όταν μου πρωτοσκότωσαν ζώα οι “αξιέπαινοι” γείτονες. Με την ευκαιρία τότε μας έδωσαν δύο μικρά σκυλάκια που έχουμε μέχρι τώρα. Οταν ξαναζήτησα τη βοήθεια τους, στο επόμενο φονικό, με ρώτησαν όλο ειρωνία αν τα έχω ακόμα εκείνα τα μικρά. Και φυσικά δεν βοήθησαν.

Μετά βρεθήκαμε αντιμέτωποι, για τα ζώα που στέλνουν σωρηδόν στο εξωτερικό. Θεωρώ επιεικώς αδιανόητο να έχουν μαζική ζήτηση τα αδέσποτα μας στη Γερμανία. Υπαγε οπίσω μου σατανά είπα και συνέχισα τη ζωή μου. Μόνο μία κοπέλα απ’ αυτούς, που έχει καιρό διαχωρίσει τη θέση της, ήρθε και βοήθησε στο δικαστήριο. Σ’αυτήν οφείλω τεράστια μπράβο και ευχαριστώ.

Στη συνέχεια βλέπω αναρτημένη τη φωτό της Αστριντ, την οποία και πήρα τελικά, σε ένα κτηνιατρικό φαρμακείο. Ρωτάω, μου λένε σήμερα το έβαλαν, πάρε τηλέφωνο. Πράγματι αυτό και έκανα και δώσαμε ραντεβού για το απόγευμα να την δω. Τα περίεργα άρχισαν από κει. Πρώτα μας τρέλλαναν στα τηλέφωνα μη και αργήσουμε γιατί έχουν και δουλειές να κάνουν. Κάνουμε ένα απίστευτο ταξίδι, μέσα σε τρελλά κατσάβραχα και φτάνουμε στη μέση του πουθενά κοντά στα Καλάβρυτα! Ενώ η αρχική ενημέρωση ήταν για προάστειο της Πάτρας. Στο τέλος το αυτοκίνητο μας δεν μπορούσε να ακολουθήσει στο γκρεμό που μας οδηγούσαν και πήγα μόνη μου πεζή. Εκεί σε ένα αχαρακτήριστο εντελώς χώρο, ήταν μαζεμένα καμμιά δεκαπενταριά ζώα. Επικεντρώνομαι στην μικρή μου για να μη συγχίζομαι, όπου μου λένε διάφορα για το ιστορικό της, ασθένειες, στειρώσεις, εμβόλια κλπ και μου κάνουν και ανάκριση δυσπιστίας μη και δεν το έχω στα πούπουλα το σκυλί. Υπογραμμίζοντας μάλιστα, πόσο πολύ καιρό την έχουν, πόσοι μήνες έχουν περάσει από την τάδε θερεαπεία, και ταξίδι στη Γερμανία σε ειδικό κέντρο για εκπαιδευτικούς λόγους. Τελικά την παίρνω με το λουρί, περπατάμε στους γκρεμούς και φτάνουμε στο αυτοκίνητο.

Μία ώρα μετά, χτυπάει το τηλέφωνο, πως όοοολως παραδόξως ανακαλύψανε ξαφνικά τον ιδιοκτήτη της. Εξίσου ξαφνικά, άρχισαν να συμπυκνώνουν τους μήνες σε βδομάδες. Μάλιστα. Σιχαίνομαι να με βγάζουν κουφή, τρελλή και να με κοροϊδεύουν μές τα μούτρα μου. Ετσι, ζήτησα τα βιβλιάρια υγείας του ζώου από τον δήθεν ιδιοκτήτη του σκυλιού με υπογραφή και σφραγίδα του κτηνιάτρου. Αυτοί αντέταξαν ως επιχείρημα ότι έχουν φωτογραφίες του ζώου. Με μια γρήγορη αναζήτηση στο ιντερνετ βρήκα χιλιάδες ίδιες. Πράγμα για το οποίο τους ενημέρωσα. Παραδόξως πως, έκτοτε εξαφανίστηκαν. Γιατί υποπτεύομαι ότι κανένας γιατρός δεν θα διακινδυνεύσει την άδεια του για να φτιάξει μούφα βιβλιάριο. Αυτοί οι κύριοι και κυρίες της φιλοζωϊκής λοιπόν έχουν γλυκαθεί με τα λεφτά. Παίρνουν λεφτά για τα ζώα που στέλνουν πειραματόζωα έξω, και προφανώς είχαν μόλις βρει αγοραστή και για την μπέμπα μου. Ναι, έχω πρόβλημα με αυτά. Δεν μου φτάνει να σώζουν ένα κακοποιημένο ζώο, όταν με ειρωνεύονται και δυσπιστούν γι’ αυτά που μου έχουν δώσει, όταν μου έχουν αρνηθεί βοήθεια όποτε τη ζήτησα (εξαιρείται η άγια γυναίκα που προανέφερα), όταν προσπαθούν με κόλπα να πάρουν το σκυλί που μονοι τους μου έδωσαν. Ντροπή, μόνο αυτό έχω να πω. Ντροπή γιατί κάποιοι βοηθάμε όσο μπορούμε, φροντίζοντας και κρατώντας ζώα με λεφτά που δεν έχουμε. Αλλά με όλη μας την καλή διάθεση. Ντροπή.



Τρίχες! Από εκεί ξεκινάνε και εκεί καταλήγουν όλα. Οκ, ωραία  τα μακρυά μαλλιά, βολεύει κιόλας να τα μανουβράρεις, αλλά κάποια στιγμή τα βαριέσαι. Κι ούτε είμαι είκοσι χρόνων να κυκλοφορώ με το ξέπλεκο κι ανάλαφρο. Τόσα χρόνια εξάντλησα χρώματα και ανταύγειες και τις σχετικές αλλαγές. Μόνο πράσινα δεν τα έχω κάνει (οκ, και ξανθά που να με πληρώνουν δεν το κάνω). ΤΑ ΒΑΡΕΘΗΚΑ όμως. Και με έχουν κουράσει. Και όπως είναι σγουρά στη βάση τους, μόλις πιάσει υγρασία πετάνε σαν τρελλά. Το καλοκαίρι δε, κάθε προσπάθεια να μαζευτούν είναι εντελώς χαμένη. Στο τέλος καταλήγω να κυκλοφορώ με μια τεράστια χαίτη λιονταριού που με τη ζέστη δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Κι άμα τα πιάνω μετά πονάει το κεφάλι μου από το βάρος. Δειλά δειλά προτείνω να τα κόψω λοιπόν. Να, ίσα μέχρι τους ώμους. Τι μαθαίνω τότε ξαφνικά? Οτι να μην το κάνω που είναι τι ωραία (ναι, τραβάτε με κι ας κλαίω), γιατί έτσι μοιάζω λέει και στην Λαμπέτη!

Αυτό πάει πολύ! Είναι δυνατόν να έχω πέσει τόσο έξω για την εικόνα μου? Δεν είναι ότι δεν μ’ αρέσει γενικώς η Λαμπέτη, αλλά σαφώς δεν είναι το είδος γυναίκας που θα ήθελα να μοιάζω. Ολο αυτό το εύθραυστο, αερικοπαρμένο, κλαψομουνέ που είχε.. Σκατά. Εγώ περπατάω και τα βήματα μου χτυπάνε στο πεζοδρόμιο. Σηκώνω το κεφάλι ψηλά, και περνάω σα σίφουνας. Τι δουλειά έχω με τη Λαμπέτη? Σκατά.

Ο θεός να με κρατήσει μη πάω και τα κόψω σαν νεοσύλλεκτος μετά απ’ αυτό.

Σκατά είπα?



{April 1, 2008}   heeeeeelp

Αν έχει κάποιος από εσάς το Ζεϊμπέκικο από τον Αρχάγγελο του Πάθους του Δ.Παπαδημητρίου, ας το βάλει σ’ ένα mail να μου το στείλει..

veiledτελείαisisπαπάκιgmail.com



Ξέρετε τι άλλο εκτός από κριτική σκέψη και λογική χρειάζεται ο εσωτερισμός και η κάθε λογής ταυτότητα που θέλουμε να κουβαλάμε? Αρχίδια. Οχι αυτά τα ψεύτικα που κουνιούνται ανάμεσα στα πόδια ορισμένων. Αυτά δεν είναι παρά απλά σακουλάκια με σάρκα κι αίμα που δεν προσδίδουν κανενός είδους ψυχική ιδιότητα σε αυτόν που τα φέρει. Για τ’ άλλα λέω. Αυτά  που σου επιτρέπουν να έχεις άποψη καθαρή κι όχι να αντιγράφεις από περιοδικά και βιβλία. Αυτά που σου επιτρέπουν να συνεχίσεις να έχεις άποψη ακόμα κι όταν σε κατηγορούν γι’ αυτή. Κι όχι να χαμογελάς ηλιθίως και να μιλάς για αγάπες και αμπελοφάσουλα επειδή αυτό περνάει.



{March 30, 2008}   Αγγελία

Λειψυδρία? Ξεραϊλα? Η σκόνη σηκώνεται και καλύπτει τα πάντα? Στην τηλεόραση σας τρομοκρατούν για τα αποθέματα του νερού που μειώνονται? Τώρα έχετε την λύση. Ερχόμαστε στο χώρο σας και με δικά μας όργανα, αλλά και την πολυετή πείρα και εξειδίκευση φέρνουμε βροχές καταρρακτώδεις, ποτιστικές, γεμίζουμε υδροφόρους ορίζοντες και τεχνητές λίμνες. Αποκτήστε τώρα κι εσείς χείμαρους βροχής σε τιμές που δεν θα πιστεύετε. Η διαδικασία είναι απλή και δοκιμασμένη. Σας πλένουμε ΟΛΑ τα τζάμια του σπιτιού, εσωτερικές βιτρίνες και καθρέφτες και σε λιγότερο από 24 ώρες η βροχή είναι γεγονός!

ΠΡΟΣΟΧΗ : μην το δοκιμάσετε μόνοι σας στο σπίτι μπορεί να έχει απρόβλεπτα αποτελέσματα



et cetera