Πάρτε το απόφαση. Ζούμε σε μια χώρα που τίποτα δεν επιτρέπεται να συμβεί αν οι κάμερες δεν είναι παρούσες. Και πάνω σ’ αυτό το σκεπτικό λυπάμαι, αλλά καθόλου αθώα δεν κρίνω πια τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών στην Πάτρα. Γιατί έζησα όχι απλώς από κοντά, αλλά από μέσα όλα τα χθεσινά επεισόδια στο λιμάνι, είδα τις πέτρες να σπάνε τα γραφεία μας και να προσγειώνονται στα πόδια μου και τον κόσμο να τρέχει να κρυφτεί. Με μία χρονική καθυστέρηση όμως. Μία καθυστέρηση που αφαιρεί την αθωότητα και το δίκιο απ’ όποιον εξεγείρεται στο όνομα τους.

Περίμεναν όλοι να έρθουν οι κάμερες πρώτα. Ξαναμαζεύτηκαν στην αρχή του δρόμου και πραγματοποίησαν την “πορεία διαμαρτυρίας” και τα “επεισόδια” κάτω από το άγρυπνο (my ass) βλέμμα του led της κάμερας πολλαπλών καναλιών που κατέγραφαν τα γεγονότα..

Μόλις οι κάμερες απομακρύνονταν, αμέσως όλοι ηρεμούσαν και χαζογελούσαν μεταξύ τους, κοροϊδεύοντας και τους λιμενικούς που δεν τολμάνε να τους ακουμπήσουν. Μετά ξανάπιαναν τις πέτρες..

Οκ αηδίασα..