Τρίχες! Από εκεί ξεκινάνε και εκεί καταλήγουν όλα. Οκ, ωραία  τα μακρυά μαλλιά, βολεύει κιόλας να τα μανουβράρεις, αλλά κάποια στιγμή τα βαριέσαι. Κι ούτε είμαι είκοσι χρόνων να κυκλοφορώ με το ξέπλεκο κι ανάλαφρο. Τόσα χρόνια εξάντλησα χρώματα και ανταύγειες και τις σχετικές αλλαγές. Μόνο πράσινα δεν τα έχω κάνει (οκ, και ξανθά που να με πληρώνουν δεν το κάνω). ΤΑ ΒΑΡΕΘΗΚΑ όμως. Και με έχουν κουράσει. Και όπως είναι σγουρά στη βάση τους, μόλις πιάσει υγρασία πετάνε σαν τρελλά. Το καλοκαίρι δε, κάθε προσπάθεια να μαζευτούν είναι εντελώς χαμένη. Στο τέλος καταλήγω να κυκλοφορώ με μια τεράστια χαίτη λιονταριού που με τη ζέστη δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Κι άμα τα πιάνω μετά πονάει το κεφάλι μου από το βάρος. Δειλά δειλά προτείνω να τα κόψω λοιπόν. Να, ίσα μέχρι τους ώμους. Τι μαθαίνω τότε ξαφνικά? Οτι να μην το κάνω που είναι τι ωραία (ναι, τραβάτε με κι ας κλαίω), γιατί έτσι μοιάζω λέει και στην Λαμπέτη!

Αυτό πάει πολύ! Είναι δυνατόν να έχω πέσει τόσο έξω για την εικόνα μου? Δεν είναι ότι δεν μ’ αρέσει γενικώς η Λαμπέτη, αλλά σαφώς δεν είναι το είδος γυναίκας που θα ήθελα να μοιάζω. Ολο αυτό το εύθραυστο, αερικοπαρμένο, κλαψομουνέ που είχε.. Σκατά. Εγώ περπατάω και τα βήματα μου χτυπάνε στο πεζοδρόμιο. Σηκώνω το κεφάλι ψηλά, και περνάω σα σίφουνας. Τι δουλειά έχω με τη Λαμπέτη? Σκατά.

Ο θεός να με κρατήσει μη πάω και τα κόψω σαν νεοσύλλεκτος μετά απ’ αυτό.

Σκατά είπα?