Ναι, με την συγκεκριμένη φιλοζωϊκή έχω πρόβλημα. Καμμία αντίρρηση πως έχει βοηθήσει και κάποια ζώα, αλλά συνολικά παίρνει και μηδέν στην αξιολόγηση της αλλά της χρεώνω και τα κρατούμενα. Ηρθα σε επαφή μαζί τους όταν μου πρωτοσκότωσαν ζώα οι “αξιέπαινοι” γείτονες. Με την ευκαιρία τότε μας έδωσαν δύο μικρά σκυλάκια που έχουμε μέχρι τώρα. Οταν ξαναζήτησα τη βοήθεια τους, στο επόμενο φονικό, με ρώτησαν όλο ειρωνία αν τα έχω ακόμα εκείνα τα μικρά. Και φυσικά δεν βοήθησαν.
Μετά βρεθήκαμε αντιμέτωποι, για τα ζώα που στέλνουν σωρηδόν στο εξωτερικό. Θεωρώ επιεικώς αδιανόητο να έχουν μαζική ζήτηση τα αδέσποτα μας στη Γερμανία. Υπαγε οπίσω μου σατανά είπα και συνέχισα τη ζωή μου. Μόνο μία κοπέλα απ’ αυτούς, που έχει καιρό διαχωρίσει τη θέση της, ήρθε και βοήθησε στο δικαστήριο. Σ’αυτήν οφείλω τεράστια μπράβο και ευχαριστώ.
Στη συνέχεια βλέπω αναρτημένη τη φωτό της Αστριντ, την οποία και πήρα τελικά, σε ένα κτηνιατρικό φαρμακείο. Ρωτάω, μου λένε σήμερα το έβαλαν, πάρε τηλέφωνο. Πράγματι αυτό και έκανα και δώσαμε ραντεβού για το απόγευμα να την δω. Τα περίεργα άρχισαν από κει. Πρώτα μας τρέλλαναν στα τηλέφωνα μη και αργήσουμε γιατί έχουν και δουλειές να κάνουν. Κάνουμε ένα απίστευτο ταξίδι, μέσα σε τρελλά κατσάβραχα και φτάνουμε στη μέση του πουθενά κοντά στα Καλάβρυτα! Ενώ η αρχική ενημέρωση ήταν για προάστειο της Πάτρας. Στο τέλος το αυτοκίνητο μας δεν μπορούσε να ακολουθήσει στο γκρεμό που μας οδηγούσαν και πήγα μόνη μου πεζή. Εκεί σε ένα αχαρακτήριστο εντελώς χώρο, ήταν μαζεμένα καμμιά δεκαπενταριά ζώα. Επικεντρώνομαι στην μικρή μου για να μη συγχίζομαι, όπου μου λένε διάφορα για το ιστορικό της, ασθένειες, στειρώσεις, εμβόλια κλπ και μου κάνουν και ανάκριση δυσπιστίας μη και δεν το έχω στα πούπουλα το σκυλί. Υπογραμμίζοντας μάλιστα, πόσο πολύ καιρό την έχουν, πόσοι μήνες έχουν περάσει από την τάδε θερεαπεία, και ταξίδι στη Γερμανία σε ειδικό κέντρο για εκπαιδευτικούς λόγους. Τελικά την παίρνω με το λουρί, περπατάμε στους γκρεμούς και φτάνουμε στο αυτοκίνητο.
Μία ώρα μετά, χτυπάει το τηλέφωνο, πως όοοολως παραδόξως ανακαλύψανε ξαφνικά τον ιδιοκτήτη της. Εξίσου ξαφνικά, άρχισαν να συμπυκνώνουν τους μήνες σε βδομάδες. Μάλιστα. Σιχαίνομαι να με βγάζουν κουφή, τρελλή και να με κοροϊδεύουν μές τα μούτρα μου. Ετσι, ζήτησα τα βιβλιάρια υγείας του ζώου από τον δήθεν ιδιοκτήτη του σκυλιού με υπογραφή και σφραγίδα του κτηνιάτρου. Αυτοί αντέταξαν ως επιχείρημα ότι έχουν φωτογραφίες του ζώου. Με μια γρήγορη αναζήτηση στο ιντερνετ βρήκα χιλιάδες ίδιες. Πράγμα για το οποίο τους ενημέρωσα. Παραδόξως πως, έκτοτε εξαφανίστηκαν. Γιατί υποπτεύομαι ότι κανένας γιατρός δεν θα διακινδυνεύσει την άδεια του για να φτιάξει μούφα βιβλιάριο. Αυτοί οι κύριοι και κυρίες της φιλοζωϊκής λοιπόν έχουν γλυκαθεί με τα λεφτά. Παίρνουν λεφτά για τα ζώα που στέλνουν πειραματόζωα έξω, και προφανώς είχαν μόλις βρει αγοραστή και για την μπέμπα μου. Ναι, έχω πρόβλημα με αυτά. Δεν μου φτάνει να σώζουν ένα κακοποιημένο ζώο, όταν με ειρωνεύονται και δυσπιστούν γι’ αυτά που μου έχουν δώσει, όταν μου έχουν αρνηθεί βοήθεια όποτε τη ζήτησα (εξαιρείται η άγια γυναίκα που προανέφερα), όταν προσπαθούν με κόλπα να πάρουν το σκυλί που μονοι τους μου έδωσαν. Ντροπή, μόνο αυτό έχω να πω. Ντροπή γιατί κάποιοι βοηθάμε όσο μπορούμε, φροντίζοντας και κρατώντας ζώα με λεφτά που δεν έχουμε. Αλλά με όλη μας την καλή διάθεση. Ντροπή.
