1ον. Οι δημοσιογράφοι είναι οι πιο τυχεροί επαγγελματίες (θέλω να ελπίζω πως υπάρχουν εξαιρέσεις). Πασάρουν όλο το χάος του μυαλού τους, πληρώνονται και χειροκροτούνται γι’ αυτό.

2ον. Τα κόκκαλα του Τόλκιν πρέπει να έχουν γίνει σκόνη απ’ το τρίξιμο. Κάποιος να ενημερώσει τους συγγενείς. Είναι αδύνατον να σας περιγράψω πόσες διαφορετικές εκδοχές έχω ακούσει για ποιοι και πως ήταν οι κρυμμένοι πόθοι της Galadriel. Καλέ τι να πω.. μεγάλο σουξέ η ξωτικιά!

3ον. Δεν υπάρχει τίποτα πιο προβλέψιμο από τους επίδοξους. Mark my word.

4oν. Δεν υπάρχει τίποτα πιο κωμικό, από αυτούς που συμπεραίνουν μέσα από κείμενα, τα της αληθινής ζωής.

5ον. Δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό, από αυτούς που τους διαφεύγει το νόημα της αληθινής ζωής παρόλο που διαβάζουν τα κείμενα.

6ον. Δεν έχω πιο θλιβερή διαπίστωση, από το πόσο κρέμονται από την εξωτερική εμφάνιση οι άνθρωποι. Οι αναγνώσεις της σελίδας About Veils στο άλλο μου μπλογκ, από τη στιγμή που έβαλα την φωτό το αποδεικνύουν. Οπως επίσης και η ξαφνική καλοσύνη και ευγένεια που τους πιάνει όλους όταν φοράω τους έγχρωμους φακούς επαφής.

7ον. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αντιπαθητικό, από τον άνθρωπο που δεν αναλαμβάνει το κόστος των επιλογών του. Να πει για παράδειγμα “θέλω να σε πηδήξω και μόνο” κι ας φάει χυλόπιτα.

8ον. Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό, από τους αιώνιους γκρινιάριδες. Μη φέρω παραδείγματα γιατί θα χαλαστούν καρδιές μέρες που είναι , και θα με πείτε και ανάλγητη.

Εγώ τέλεια δεν είμαι. Εχω χιλιάδες ελαττώματα, είμαι δύσκολος άνθρωπος, και πολλές φορές το ομολογώ διασκεδάζω να στήνω φάκες στην βλακεία άλλων. Δυστυχώς δεν είμαι δημοσιογράφος..

Ανάβω το θερμοσίφωνο και το αερόθερμο στο μπάνιο. Οταν το νερό ζεσταθεί αρκετά, μπαίνω και μέχρι να βγάλω τα ρούχα έχω κιόλας ιδρώσει. Ανοίγουν οι πόροι, φεύγουν οι τοξίνες. Στη μπανιέρα τώρα, τρίψιμο με το σφουγγάρι κι άλλοτε είναι τριαντάφυλλο, άλλοτε σοκολάτα, πάντως το δωμάτιο μοσχομυρίζει σαν ζαχαροπλαστείο. Ξέπλυμα και μετά σκούπισμα με το λευκό μπουρνούζι. Αρχίζω να ιδρώνω ξανά κι εκείνη ακριβώς είναι η κατάλληλη στιγμή να βάλω baby oil. Το δέρμα το απορροφά ευχαριστημένο. Στην αρχή γυαλίζει λιγάκι, και μετά απλά το αφήνει τρυφερό. Καθαρά εσώρουχα, καθαρές πυτζάμες, τα μαλλιά που ήταν πιασμένα ψηλά λύνονται. Τι κολώνια θα βάλουμε σήμερα, σκέφτομαι. Petits et mamans του Βulgari. Ωραία, ωραία. Τρέχω στον καναπέ και κουλουριάζομαι με καινούριο καφέ, φυσικά και με κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση. Πιο πολύ απ’ όλα μου αρέσουν οι διαφημίσεις με τα παιχνίδια. Ενα κεφαλάκι και δύο αυτάκια ξεπροβάλουν μέσα απ’ το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ατακτο γατάκι, λέω χαμογελώντας. Με ξαναπαίρνει ο ύπνος. Βλέπω στο όνειρο μου δρόμους ανοιχτούς και σημάδια βαλμένα. Οδηγούν όλοι σε μένα.

Κάποια στιγμή μπουκώνεις ή απλά απελευθερώνεσαι. Ο φόβος της απώλειας παύει να έχει δύναμη πάνω σου. Ξέρω πολύ καλά πως αυτό στους έξω καταγράφεται σαν υπέρμετρος εγωϊσμός. Παύεις να ανέχεσαι οτιδήποτε και δεν φοβάσαι αν θα το χάσεις. Ακόμα και την λογική και την ταπεινότητα. Ακόμα και την κατανόηση.

Μπορώ να αγαπάω τους άλλους, χωρίς τη φυσική τους παρουσία στη ζωή μου.

-Φάε επιτέλους το φαϊ σου!

-Οχι δεν θέλω

-Θέλω να φάω κι άλλο!

-Φτάνει παιδάκι μου επιτέλους με το φαϊ.

Οποιος νομίζει ότι οι σχέσεις των ανθρώπων ξεφεύγουν απ’ αυτό το μοτίβο γελιέται. Εγώ μονίμως γελασμένη είμαι φυσικά, μια που απογοητεύομαι περισσότερο όταν το χρησιμοποιώ και επιβεβαιώνομαι, παρά αν έκανα λάθος..

- Μαζικό σταυροκόπημα παρουσιάστηκε προχθές στο λεωφορείο μας, καθώς αυτό περνούσε μπροστά απ’ την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου. Και καλά κάνουν, γιατί δεν τους βλέπω καθόλου στα καλά τους.

- Είκοσι εννέα ετών, είναι η χειρότερη ηλικία για σεξ στους άντρες. Δεν ξέρουν τι θέλουν, δεν ξέρουν πως να το πάρουν, και αν τους το δώσεις δεν ξέρουν τι να το κάνουν. Απαπαπαα δεν το ξανακάνω με χαλάει τέτοιο ξενέρωμα.

- Στη θυρίδα αλληλογραφίας μου βρήκα προσφάτως 109 μαίηλ από πεινασμένα λιγούρια κάθε λογής. Ειδικά αυτός, που με τρελλή αυτοπεποίθηση μου έστειλε μόνο φωτό (ανφας και πλαγιομετωπικές) του πουλιού του, ήταν ο αγαπημένος μου. Λυπήθηκα μονάχα, που στέρησα τον εαυτό μου από τόσο γέλιο αυτές τις μέρες που δεν άνοιγα να τα δω.

- Αυτο το λιμάνι, έχει χάσει μαζί με την δική του ψυχή  και τις ψυχές όλων των άλλων.  Οπως τους έβλεπα κρεμασμένους στα κάγκελα, σκέφτηκα πως ήταν σα δέρματα απλωμένα στον ήλιο να ξεραθούν. Μα ακόμη κι αν αυτό το συνήθιζα (όσο μπορείς να συνηθίσεις την απόγνωση) δεν θα συνηθίσω ποτέ αυτές τις δυο τρεις ψυχές, που κλεισμένες στο φυλάκιο περνάνε την νύχτα με παρέα μια απόγνωση διαφορετική. Αυτή των ευκαιριών που στέκονται ολάνοιχτες μπροστά τους, και τα χρόνια τους που τους επιτρέπουν να τις γευτούν μέχρι το μεδούλι, κι αυτοί τις χαραμίζουν ..

- Ρε συ Μήτσο.. μου έλειψε μια φωνή νοήμονος ανθρώπου. Μου έλειψε και η αίσθηση του άντρα που ξέρει να αγαπάει όσα του δίνει η ζωή. Πες τίποτα..

- Εμένα ο Θ. μου άρεσε. Εγώ παλι μάλλον δεν του άρεσα. Ετσι είναι αυτά, μία μαύρο μία κόκκινο σαν την ρουλέτα. Θα μου πεις τι πας και θυμάσαι τώρα, περσινά ξινά σταφύλια..

- Σήμερα χρειάζομαι μια σούπα, μια αγκαλιά απ’ αυτές που σε σφίγγουν και λίγη ησυχία. Εχω φοβερό hangover.

- Μήτσο επιμένω, πες τίποτα, πριν ξεχάσω τη φωνή της λογικής. Μπούχτισα με τις μαλακίες του καθενός.

Tα χειμωνιάτικα πρωϊνά, μ’ αρέσει το δωμάτιο να μυρίζει καφέ και αρωματικό καπνό απ’ τα τσιγάρα μου. Μ’ αρέσει να μπερδεύεται η μυρωδιά της πραλίνας, που μυρίζουν τα σεντόνια, με τα χνώτα της νύχτας. Να ξυπνάω και να χει σκοτάδι ακόμα για να δω μέσα απ’ τις κουρτίνες, εκείνη την μοναδική στιγμή που σβήνουν τα φώτα του δρόμου. Να δω το τελευταίο λαμπύρισμα απ’ τα φώτα της Γέφυρας πριν σβήσουν κι αυτά. Καμμιά φορά να χαζεύω και την σελήνη να κάθεται πεισματικά στον ουρανό για ώρα αφού έχει ξημερώσει. Να φτιάχνω μπισκοτόκρεμα για τα μικρά μου, να την δοκιμάζω μήπως καίει, κι αφού την φάνε να επιστρέφουν να κουλουριαστούν ευχαριστημένα πάνω μου, και μέσα από σεντόνια και κουβέρτες. Κι αν είμαι τυχερή, να έχει απεργία η ΕΣΗΕΑ και να παίζουν καρτούν τα κανάλια και να γεμίζει φωνούλες και μπουμ! γουάου! καμπουμ! το δωμάτιο. Ποιανού είναι η Νύχτα και το Ξημέρωμα, σκέφτομαι τότε.. Δικά μου!

Θα κατέβει λέει το σύμπαν για συμπαράσταση στην πορεία διαμαρτυρίας. Αχ ωραία να μου στείλετε φωτογραφίες από την πλατεία Συντάγματος που θα είναι και στολισμένη! Καλέ ναι! Σοβαρά το λέω! Οπως και πολλά άλλα, αλλά ποιος μου δίνει σημασία της θεάς..

Συνάντησα κι έναν που δήλωσε ότι αυτουνού δεν του αρέσουν τα sms λέει. Τώρα γιατί από χθες έχει στείλει πάνω από τριάντα θα σας γελάσω…

Εξηγήστε μου και το άλλο πλιζ. Αν είσαι μισογύνης του τύπου, ναι μεν χρηστικές οι γυναίκες (και κυρίως οι όμορφες) αλλά δεν τους το λέμε κιόλας μη το πάρουν πάνω τους, ποιος ο λόγος να ασχολείσαι με αυτές? Μπορείς πάντα να βρεις την Δουλτσινέα σου σε μία χήνα, ή πάπια, ή γαλοπούλα που είναι και επίκαιρη και δεν θα σε απογοητεύσει και ποτέ. Εγώ πάλι θα σου δώσω χίλιους λόγους να παραμείνεις μισογύνης..

Επίσης θα ήθελα από δω να ψάλλω έναν ύμνο στην ρεπουλίνη, που χαροποίησε τόσο πολύ το φιλαράκι μου και καιρό είχα να το ακούσω τόσο ενθουσιασμένο. Βίβα η ρεπουλίνη!

κατά τ’ άλλα, τι είχαμε, τι χάσαμε…