Και καλά, ο ένας είναι σεσημασμένος ανεύθυνος και εγωϊστής, τρανό παράδειγμα του ότι το αίμα γίνεται νερό εξαιρετικά εύκολα. Τώρα που βρήκε και την Ρουμάνα να τον πείθει πως είναι τουλάχιστον θεός, ο καστράτο της οικογένειας μας έχει γράψει στα άδεια πλέον αρχίδια του. Του εύχομαι για την αυριανή όχι χρόνια πολλά, αλλά πολλά ατέλειωτα χιλιόμετρα να μας χωρίζουν και αν είναι εφικτό να μάθω ότι πέθανε μετά και και το μνημόσυνο. Μετά θα γελάσει κάθε πικραμένος γιατί του μοιάζω.

Η άλλη πάλι, αφού ευχαρίστως πληρώνει μονάδες καλώντας κινητό, για να κλαψουρίσει τα χτυπήματα της μοίρας που αφορούν τις χρεώσεις των πιστωτικών της καρτών, αλλάζει η φωνή της και σκληραίνει όταν της λες “χρειάζομαι δύο ώρες κάθε πρωϊ για να μπορέσω να πάρω ανάσα από τους πόνους” και σου απαντάει με ελαφρά ειρωνία “δεν πιστεύω να φταίω εγώ ε?”.

Η επόμενη κίνηση ενός υγειούς ανθρώπου είναι η εξής. Σηκώνεσαι ψύχραιμα, πας στο κοντινότερο τραπέζι και πιάνεσαι από την γωνία με το ένα χέρι. Με το άλλο πηδάς στον αέρα προς το πλάι, φέρνοντας μια γυροβολιά τύπου τσάμικο και αναφωνώντας : ώπα!

ε ρε κέφια..

Εγώ λοιπόν φτιάχνω ψωμί. Κορίτσι να ανοίξεις σπίτι θα πείτε. Ναι αλλά τι ψωμί! Εβαλα που λέτε μέσα (σε μία κρίση έμπνευσης) σκόρδο τριμμένο, καυτερό τριμμένο, λιναρόσπορο ξανθό και βουαλά! ψωμί με γεύση πίτσας!

Αν τώρα μάλιστα, κόψει κανείς μία φέτα, της βάλει λίγο λάδι και λίγο θρούμπι και μετά στο τζάκι, το ζήτημα γίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον!

Επειδή όμως, έπρεπε να φάω και κάτι η γυναίκα γιατί ο μεταβολισμός μου είναι λίγο ιδιόρρυθμος (ναι καλά καταλάβατε, είμαι εκείνο το απεχθές είδος ανθρώπου που τρώει τον άμπακο και δεν παίρνει γραμμάριο), έφτιαξα και φαγάκι κανονικό. Εριξα δηλαδή στην κατσαρόλα μελιτζάνες, κολοκύθια, καρότα, μανιτάρια με ντομάτα και μετά κομμάτια λουκάνικου με πορτοκάλι!

Αμε!

Βάζεις μετά σε ένα πιάτο απ’ το φαϊ, βάζεις δίπλα και το φρυγανισμένο ψωμί πίτσα και ένα γερό κομμάτι φέτα. Κι όταν σε βρίσκουν είσαι με ένα ηλίθιο αποχαυνωμένο χαμόγελο και το πηρουνι στο χέρι.

Σε δυο ωρίτσες που θα ξαναπεινάσω, θα φάω κάτι μάφινς που έφτιαξα σοκολάτας και μέσα τους έβαλα μαρμελάδα μύρτιλο. Θυμίζει λίγο black forest το όλο σύνολο και ταιριάζει και με τα μάτια μου. Αν τώρα πιο αργά με πιάσει καμμιά λιγούρα, για να μην πέσω με άδειο στομάχι, θα κόψω μήλα, θα τα πασπαλίσω με ζάχαρη, κανέλλα, λίγο λεμόνι κι ένα κομματάκι φρέσκο βούτυρο και τσουπ στον φούρνο μικροκυμμάτων. Μετά τα βγάζεις που έχουν γίνει λουκούμι και ρίχνεις μέσα σπασμένο κουκουνάρι και φυστίκι.

Αφου πλέον το κεφάλι σου έχει κουτιάνει εντελώς από τη ζέστη του τζακιού και του φαγητού, παίρνεις γάτους και σκύλους αγκαλιά και χώνεσαι στο κρεβάτι με τα πουπουλένια παπλώματα και την μυρωδιά πραλίνα στα σεντόνια. Οχι εσύ αναγνώστη! Εγώ εννοώ!

χεχε!

υ.γ.

Το ψωμί που φτιάχνω είναι 1.250 γρ. και φουσκωτό έτοιμο να πετάξει στο θεό. Εχω ήδη φάει το μισό!

Αυτά που σας περιέγραψα συμβαίνουν μεταξύ 7 το απόγευμα και 11 το βράδυ, το πρωι έχει άλλο σετ.

Επίσης εγώ πως γίνεται να μαγειρεύω για τέσσερις και αύριο να μην έχω πάλι φαι δεν ξέρω..

Θα πινα τώρα κι ένα λικεράκι μεξικάνικο που έχω σοκολάτα με καυτερή πιπεριά, αλλά σκέφτομαι μήπως είναι too much..

Καλά, θα πιω κόκα κόλα στην φουλ βερσιόν, όχι λάιτ και αηδίες!

Γμτ κι αύριο θα πεινάω πάλι..

χεχε! (ξανά!)

Σου λέει τώρα ο παππούς που δηλώνει 52 (my ass) και έχει τα χάλια του, ότι αυτός είναι play boy και τις γυναίκες τις βαριέται μετά από δυο βδομάδες. Και καλά κάνει! Αφου βρίσκει ηλίθιες να πηδάει, πολύ καλά κάνει. Και έρχεται μετά το άλλο όρνιο να κάνει παράπονα ότι καλά οι γυναίκες παραμελούν τον εαυτό τους μετά τον γάμο. Ενώ τα καμάρια μας ε? Θεοί! Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά είναι που δεν προλαβαίνει κιόλας η κακομοίρα να βάψει το νύχι κόκκινο πουτανέ και να στρώνει και μουσακά του πασά.

Επίσης λέει, πως δεν ανοίγουν κι αυτές οι γυναίκες ρε παιδί μου ένα βιβλίο να διαβάσουν! Την υπόθεση Κέλτες μη σας την ξαναθυμήσω δεν κάνει. Ενώ λέει, άμα ο γάμος είχε ημερομηνία λήξης όπως πρότεινε μία βουλευτής στα εξωτερικά, θα αναγκάζονταν οι γυναίκες να προσέχουν τον εαυτό τους για να τις κρατήσει ο άλλος και για άλλα εφτά χρόνια! Αμέ!

Αφού βρίσκουν και τα λένε, και δεν τους βουτάμε να τους ρίξουμε ένα βρωμόξυλο, ή δεν τους αφήνουμε να βγάλουν γούνα στα χέρια από την μαλακία, καλά κάνουν!

Μετά το pathfinder, τα φόρουμ, τη Λάρισα, και το Παρίσι η Τζνάνενα τώρα και στις οθόνες μας μέσα απ’ τα μπλογκς. Φυσικά ανακάλυψε την Αμερική τελευταία και καταϊδρωμένη, ως συνήθως, πιστεύοντας εξίσου φυσικά πως είναι πρωτοπόρος της σκέψης και της γραφής γενικότερα. Ευτυχώς για μας, κατά δήλωση της, έχει κλείσει τον κύκλο των ενσαρκώσεων της και δεν θα έχουμε την χαρά να την δούμε σε επόμενη βόλτα της από τα γήινα και καθημερινά. Ισως γι’ αυτό και δεν κατάφερε να μάθει ποτέ την λειτουργία των emoticon, ή απλά είναι μία δήλωση επαναστατικής αισθητικής (που μην ξεχνάμε την έχει σπουδάσει κιόλας). Σας προετοιμάζω για ξεκατίνιασμα full time, καθώς το μανάρι μας εκτός από μυαλό που δεν διαθέτει, υπολείπεται επίσης και ψυχραιμίας. Οχι όμως εγωϊσμού.

Σύντομα, και αν διαβάσει αυτή την καταχώρηση, θα μάθετε για μένα πως και καλά οι σεξουαλικές μου επιδόσεις (το μουλαντάρα ντε! αστοιχείωτοι έ αστοιχείωτοι) με ανέβασαν στο βάθρο της επιτυχίας. Τώρα ποιας επιτυχίας ακριβώς εννοεί δεν γνωρίζω αλλά για να το λέει αυτή η “τελειωμένη” κάτι θα ξέρει..

Κι έλεγα ότι η μπλογκόσφαιρα έχει γίνει μπάστε σκύλοι αλέστε, αλλά αυτό πια..