Να σας πω την αλήθεια δεν με ενοχλεί να έχει κανείς άποψη διαφορετική απ’ την δική μου όσο κι αν διαφωνώ μ’ αυτήν. Αυτό που με ενοχλεί, είναι ο τρόπος με τον οποίο οι απόψεις των ανθρώπων εναλλάσονται αναλόγως τον “καιρό”. Δεν μπορούμε δηλαδή να κυκλοφορούμε στο λιμάνι φωνάζοντας έξαλλοι -μα τι θα γίνει? δεν υπάρχει αστυνομία να διώξει τους λαθρομετανάστες?- και πεντακόσια μέτρα πιο κάτω να απαξιούμε και να κατηγορούμε τα σώματα ασφαλείας για να φανούμε δήθεν πιο δημοκρατικοί.

Πιο δημοκρατικοί από ποιους στο κάτω κάτω? Ζούμε μήπως σε χώρα με στρατιωτικό ή απολυταρχικό καθεστώς? Εχουμε κανέναν λόγο να υπονομεύουμε τους ανθρώπους που είναι φίλοι, γείτονες, συγγενείς μας? Που κάνουν τη βρωμοδουλειά που εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε? Που πιθανόν τους βγήκε η ψυχή να βρουν αυτή τη δουλειά και εμείς τους βρίζουμε κι από πάνω? Ο,τι κι αν κάνουν? και ό,τι κι αν δεν κάνουν?

με μόνη διαφορά πεντακόσια μέτρα απόσταση?

Υπήρχε μία πολύ πετυχημένη σκηνή στο βιβλίο ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα, όπου ο άπιστος σύζυγος επιστρέφει με ένα κουτί σοκολατάκια προσπαθώντας να καλοπιάσει τη γυναίκα του. Αυτή τα πετάει πάραυτα στα σκουπίδια, λέγοντας πως είναι υποκατάστατο του σεξ. Αυτός συμφωνεί και πάει να την χουφτώσει, και τότε αυτή με ένα ύφος μπλαζέ, ανοίγει ξανά τα σκουπίδια και ανασύρει τα σοκολατάκια..

Σκέφτομαι να  πράξω κάτι αντίστοιχο  πολύ σύντομα, ειδικά με όσα έχουν δει τα μάτια μου τον τελευταίο καιρό στα τσατ. Κυκλοφορούν τόσοι ψυχάκηδες που στο τέλος κάτι απλά σύνδρομα, κάτι ανασφάλειες και κάτι ελαττώματα που είχε το μωρό μου μοιάζουν σαν φωτοστέφανο μπροστά τους. Και στο κάτω κάτω, κάνει και καλό σεξ!

Πρέπει να είμαι αν μη τι άλλο δίκαιη. Τα χώνω στις πατρινές, που ξαμολιούνται στα σοκκάκια και τις τουαλέτες του λιμανιού με τα κούρδα και τα αφγανά, αλλά πρέπει να τις δικαιολογήσω σε κάτι. Τους πατρινούς τους έχετε δει ποτέ? Τους έχετε μιλήσει? Α, χάνετε!

Εκτός του ότι είναι όλοι ζουμπάδες, κακοχυμένοι και δήθεν, εκφράζουν τον κουτοπόνηρο κομπλεξικό επαρχιώτη στο έπακρο. Το πιθανότερο βέβαια είναι ότι, ζηλεύουν την νέα γενιά πατρινών “λουλουδιών” που έχουν προκύψει, μετά από “επιμειξίες” με τους γείτονες Ιταλούς, και δεν έχουν τουλάχιστον το look εκείνο με τα ανοιχτόχρωμα μάτια και τα αξιοπρεπή σχεδόν χαρακτηριστικά. Βλέπεις το φυσάνε και δεν κρυώνει που η δική τους μάνα δεν το έριξε στην dolce vita, αλλά βολεύτηκε όπως μπορούσε σε κάτι ζωοπανήγυρεις στα υψηλότερα των ορεινών τους περιοχών.

Φοράνε μαύρο γυαλί “μάσκα” (γιατί σου λέει όσο κρύβουμε τόσο καλύτερα είναι) και με απαίτηση σε ενημερώνουν ότι να βγεις μαζί τους και δεν θα χάσεις! Τόσο σίγουροι είναι για την ομορφιά και την εξυπνάδα τους. Αν πάλι εσύ αδιαφορήσεις ή τους εξηγήσεις πεντακάθαρα ότι δεν σου κάνει κούκου με ηλιθίους, το τι ακούς δεν λέγεται και δεν περιγράφεται. Γιατί και δικαίως, τι να παραδεχτεί ο πατρινός κομπλεξικός λιγούρης? Οτι δεν θα πηδιότανε μαζί του γυναίκα ακόμα και αν περίμενε απ’ αυτούς το ανθρώπινο γένος να σωθεί? Οτι πάνε για σουβλάκια και στο τσακ γλυτώνουν το ψήσιμο από τους ψήστες καθώς τους μπερδεύουν με τον γλιτσερό γύρο?

Οπότε σου λέει, δεν φταίω εγώ! Η άλλη φταίει οποσοδήποτε! και στα χώνουν στο γάμο του καραγκιόζη. Και μάλιστα επαναληπτικά. Σου στέλνουν μηνύματα, μαίηλ, ό,τι μπορούν τέλος πάντων. Το φυσάνε και δεν κρυώνει. Το ξαναφυσάνε και πουντιάζουν οι ίδιοι. Χάλια σου λέω, χάλια. Ε οποσοδήποτε μετά, η πατρινή κιουρία, μια προτίμηση στο κούρδο που δεν φέρνει και αντιρρήσεις, την δείχνει… 

Καλέ μου Μήτσε,

ξέρω πολύ καλά τι εννοούσες με αυτό που είπες χθες, αλλά οφείλω να διαμαρτυρηθώ εντόνως προς αποφυγήν παρεξηγήσεων με τους υπολοίπους, που πιθανόν δεν ξέρουν να διαβάζουν, και πού τους πάνε τα τέσσερα εν γένει. Το ιστολόγιο μου (μπλογκ για τους ηλιθίους) δεν είναι για βιαστικές διαγώνιες αναγνώσεις. Οπως επίσης δεν είναι και για εύκολα συμπεράσματα. Ούτε αυτό, ούτε εγώ.

Οποιος το διαβάζει αποσπασματικά, και βγάζει το συμπέρασμα ότι είμαι λεσβία και αμπεχωνού με ταγάρι καλά θα κάνει να πάει να πνιγεί! Εγώ καλέ μου Μήτσε δεν κράτησα ταγάρι ούτε όταν συμμετείχα σε σκετς εθνικών εορτών, όχι να το έχω και μόνιμο αξεσουαρ. Επίσης, οι γυναίκες δεν μου κάνουν κούκου ούτε στο ελάχιστο, σπανιότατα δε τις προτιμώ ακόμα κι ως φίλες. Τις ξέρω, ξέρω την βλάψη που κουβαλάνε και δεν θέλω πολλά πολλά μαζί τους.

Εγώ είμαι μια γυναίκα, που μπορεί να κάνει το καζανάκι βίδες και να το ξαναφτιάξει στο πεντάλεπτο, πως θα μπορούσα να συζητώ για κραγιόν και κορδελάκια? Οχι να κάνω και κρεβάτι μαζί τους! Απορώ δηλαδή, με εξαίρεση την αφεντιά μου φυσικά, τι τους βρίσκετε εσείς οι άντρες. Και γι’ αυτό κιόλας έχω και τόσο καλές σχέσεις με τους ομοφυλόφιλους, γιατί έχουμε τα ίδια γούστα.

Επειτα Μήτσε μου καλέ και αγαπημένε (πωπω γλυψ γλυψ ε?), εγκό φοράω μίνι και τρέμουν τα πεζοδρόμια, αυτές οι καημένες φοράνε μίνι και τρέμει το φυλλοκάρδι μας από την τρομάρα. Πως να ξεπέσω δηλαδή σε γυναίκα? Ημαρτον δηλαδή!

Το δε αμπέχωνο… πφφφφ! Ούτε ως νοοτροπία με εκφράζει, ούτε ως αισθητική. Διότι έχω ξεπεράσει την λογική του “ουγκ” από την εποχή του νεάτερνταλ. Τι δουλειά θα είχαν πάνω στο υπέροχο και τρυφερό μου δέρμα τέτοιες αηδίες? Και τι δουλειά θα είχαν μέσα στο μυαλό μου?

Η-μαρ-τον λέμε!

Kάποια μέρα θα πάω να ζητήσω να κάνω ένα τερατώδες λίφτινγκ, από κείνα που επιμηκύνουν τις άκρες των χειλιών μέχρι τις ρίζες των αφτιών. Να γίνει σαν ένα χαμόγελο αποτρόπαιο, ζωγραφισμένο μόνιμα πάνω μου. Τότε θα τρομάζετε? ή θα θέλετε να κάνουμε παρέα ? τότε θα σας αδικώ άραγε μέσα στα προβλήματα μου ή θα σας είναι αρκετό που θα χαμογελάω? Ακόμα και χωρίς λόγο αυτό που θα θέλετε θα το έχετε από μένα. Να το επισπεύσω?

Ξέρετε γιατί η μπλογκόσφαιρα είναι πληκτική? Για τον ίδιο λόγο που είναι πληκτικές και οι ζωές μας. Οταν αντικαθιστούμε την ουσία της ζωής με παθιασμένες αναλύσεις για το ποιος θα βγει πρώτος στην κούρσα αρχηγείας (δε λέω το όνομα γιατί δεν είμαι ρατσίστρια αυτοί είναι Πασόκοι!), όταν μοναδική μας ανησυχία είναι οι τηλεθεάσεις, τα σκατά του Λαζόπουλου που έχει ξεπεράσει τα όρια του ευφυούς στο όνομα μιας δήθεν σάτιρας, όταν τα δελτία ειδήσεων που παρακολουθούμε με θρησκευτική ευλάβεια έχουν για πρώτη είδηση το μουνί της Χάϊδως στην κυριολεξία. Οταν αντί για τρεις κουβέντες που να βγαίνουν απ’ την ψυχή μας, όσο και αν αυτή έχει καλλιεργηθεί, όση ομορφιά ή πόνο διαθέτει, καταναλώνουμε τις λέξεις σε σαχλαμάρες. Ποιοι Κέλτες και ποιος Καβάφης σου λέει μετά…

Οχι μόνο δεν γνωρίζει ποιοι είναι οι Κέλτες, όχι μόνο πιστεύει πως ανήκουν σε κάποια φυλή εξωτική των ανατολικών χωρών, όχι μόνο δεν μπορεί να ξεχωρίσει μια γιαπωνέζικη μουσική από μια κέλτικη, αλλά πιστεύει πως επειδή εγώ τα γνωρίζω όλα αυτά, έχω ζούμπερ ντούμπερ εξειδικευμένες γνώσεις και πως ο νορμάλ κόσμος ομοίως δεν τα γνωρίζει.

Να μην κάνω περαιτέρω σχόλια επ’ αυτού, γιατί η Πατέρα είπε ότι σήμερα είναι μια ιδιαιτέρως ερωτική μέρα και δεν θέλω να χαλάσω το μουντ..

Είναι τώρα ξαπλωμένοι στο κρεβάτι και χωνεύουν το μεσημεριανό φαγητό ναι? Και χαζεύουν ηλιθιωδώς, λόγω πέψης, τον Γιωργάκη στις απαντήσεις του επί των προγραμματικών δηλώσεων του Κωστάκη. Και τότε, αυτός γυρνάει όλο γλύκα, την παίρνει στην αγκαλιά του και τα υπόλοιπα ντρέπομαι να σας τα περιγράψω…

Ομως!

Το ερώτημα που προκύπτει είναι πως στο καλό του προέκυψε του αρσενικού το σεξουαλικό βλέποντας Γιωργάκη? Οι περιπτώσεις είναι δύο, ή ο τύπος φτιάχνεται με κάτι τέτοια (οπότε τον βρίσκω σούπερ ντούπερ κίνκυ), ή του την έδωσε και σκέφτηκε “θα σε γαμήσω ρε πούστη!” οπότε και εκτονώθηκε στο θηλυκό δίπλα του. Αλλη εξήγηση δεν έχω!