Τα νέα μας σε έκδοση φαστ-φουντ

1ον Βρίσκω την μπλογκόσφαιρα αφάνταστα πληκτική. Θα καταλήξω στο τέλος να διαβάζω μόνο αυτά που γράφω εγώ και δεν βρίσκω καλάμι σε μεγαλύτερο μέγεθος απ’ αυτό που έχω ήδη.

2ον Οι άντρες είναι εξαιρετικά περίεργα φρούτα. Αυτές τις μέρες έχω ζήσει τόσο πολύ το μια έτσι μια γιουβέτσι που νιώθω σαν το φρεσκοχτυπημένο νες στο σέϊκερ. Εντάξει βέβαια, κάποια στιγμή ξυπνάει ο Δίδυμος μέσα μου και κοιτάω αφ’ υψηλού το όλο θέμα και λέω ώχου μωρέεεε…

3ον Προσπαθώ τελικά τι θέλει να μας πει η φύση ως προς το θέμα της αναπαραγωγής. Το να μου ανεβαίνει η σεξουαλική διάθεση τις μέρες της ωορηξίας έχει μία λογική. Το να συμβαίνει το ίδιο κατά την εμμηνορυσία πάλι, καμμία…

4ον Μπορεί παρακαλώ ο καλός κύριος ΟΤΕ να φτιάξει τις γραμμές κατά Γλυφάδα μεριά? Θέλω να μιλάω με τον κολλητό μου και μας έχει δέσει τα χέρια! (κι όχι τίποτα άλλο προκύπτουν και ένα σωρό θέματα συνεχώς)

5ον Εχω καλά και κακά νέα. Τα κακά είναι ότι η Jollie πέθανε. Πλήρης ημερών ευτυχώς. Τα καλά νέα είναι ο Σνούπυ, η Σουκράν, και η Γκιουζέλ. Αντί συγχαρητηρίων δεχόμαστε καταθέσεις στον τραπεζικό μας λογαριασμό.

το καλύτερο σας το φυλάω για το τέλος

6ον Σύμφωνα με πληροφορίες τουριστών οι Μινωϊκές λέει, έχουν δρομολόγιο Πάτρα-Κρήτη. Τώρα γιατί κανείς στην εταιρεία δεν το παραδέχεται είναι ένα μυστήριο πράγμα. Αφου ο τουρίστας το είδε και γραμμένο πάνω στο πλοίο καθαρά Κ-Ρ-Η-Τ-Η!

Eγώ τα μηνύματα που μιλάνε για αγάπη και όμορφα πράγματα, τα σβήνω αμέσως μόλις τα διαβάσω απ’ το κινητό μου. Τρία έχω κρατήσει μόνο από φίλους, που τα κρατάω σαν ευλογία στην ζωή μου. Ενα από την Μαρία, ένα από τον Νίκο, κι ένα από τον Τζίμ. Το πρώτο είναι το τηλέφωνο της, γιατί σήμαινε μια πόρτα εμπιστοσύνης που άνοιξε προς εμένα. Το δεύτερο είναι τα χρόνια του πολλά την Πρωτοχρονιά, γιατί ήταν ο πρώτος που με θυμήθηκε. Το τρίτο είναι η διαβεβαίωση, πως το κοριτσάκι μου είναι ακόμα κάπου γύρω μου και ας μην ήξερε ο Τζίμης ότι είχα κοριτσάκι. Τα άλλα τα διαγράφω αμέσως.

To παρακάτω επεισόδιο καταγράφεται γιατί το μεν σώμα είναι πρόθυμο, η δε μνήμη ασθενής, και δεν πρέπει να ξεχνιούνται τέτοιες στιγμές.

Μπαίνει που λέτε μέσα, με το εισιτήριο στο χέρι, μελαμψός κύριος ελαφρώς μεθυσμένος. Με ρωτάει που είναι το check in της Minoan, του λέω. Προχωρεί προς τα κεί λέγοντας “τουαλέτες δηλαδή”. Οχι τουαλέτες διευκρινίζω, στις Μινωϊκές θα πάτε. Το ίδιο είναι, με αποστομώνει.

Επιστρέφει σε ένα λεπτό και μου ανακοινώνει πως έκανε λάθος και θέλει την ΑΝΕΚ. Κι αυτή εκεί προς τα πίσω είναι, απαντώ. Ναι το είδα αλλά είναι κλειστό, μου λέει. Φυσικά γιατί το καράβι έχει φύγει εδώ και μισή ώρα, του εξηγώ. Δεν μπορεί, επιμένει, τρεις ολόκληρες ώρες περίμενα και δεν το είδα πουθενά.

μάλιστα, μάλιστα… εγώ το έχω πει ότι πρέπει να αρχίσουν τους αεροψεκασμούς με λίθιο και δεν μ’ ακούει κανείς.

Και δε γίνομαι καλόγρια σε μοναστήρι να το ρίξω στη δημιουργία ταπισερί? Από τις επιλογές που έχω αυτή τη στιγμή χίλιες φορές το μοναστήρι λέμε. Ο ένας είναι τύπος που γούσταρα τρελλά για τα προηγούμενα 3 χρόνια και τώρα δεν μου κάνει κούκου γιατί επιτέλους βαρέθηκα η γυναίκα. Αλλά τώρα του κάνω κούκου εγώ. Αν συγχρονίζεται σε όλα έτσι προκόψαμε…

Ο άλλος με γυροφέρνει με μαίηλ όπου κάθε δύο επίστουλες μου φοράει και μία ταμπέλα. Την πρώτη φορά, πολύ ζήλεψε που ζω στην εξοχή με τις κοτούλες και τα ζωάκια μου, λέει. Τις ποιες? Κοτούλες? Moi? δεν καταλάβατε κύριος… Μετά τον προειδοποίησα ότι είμαι σνομπ, ελιτίστρια και στριμμένο άντερο, μπας και απομακρυνθεί ευγενικά. Αλλά δε… Μου φόρεσε έτερη ταμπέλα, αυτήν  της “καλυτερότερης”, και ότι θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο των μετρίων και να γίνουμε (τον πληθυντικό δεν ξέρω αν τον προσέξατε)  εμείς ο κανόνας και οι μέτριοι η εξαίρεση. Μήπως να γίνω ποδοσφαιριστής και να ρίξω το τελικό σουτ?

Οχι, ελάτε τώρα στη θέση του δυστυχούς τουρίστα, που έχει φάει την Ελλάδα στη μάπα τόσες μέρες και φτάνει αποκαμωμένος στο λιμάνι, να φύγει, να πάει σπιτάκι του, να ησυχάσει. Κι εκεί που πίνει τον καφέ του γιατί το πλοίο φεύγει στις 6 το απόγευμα, εκεί κατά τις 4 το βλέπει να παίρνει δρόμο στα κύμματα πάνω, και να φεύγει. Οχι πείτε μου δηλαδή αν θα τρώγατε μία φρίκη. Εντάξει, βέβαια, γιατί απλά θα κάνει λέει μια “βολτίτσα” για καμμιά ώρα και θα ξανάρθει…

Και μπαίνει μέσα αγγλίδα ούτε 23 χρονών, με νόστιμη φατσούλα και μαλλάκια κοντοκουρεμένα σα γίδι και ΤΑ μαστάρια να κρέμονται θλιβερά κάτω απ’ το μπλουζάκι. Σε κάθε κίνηση της, υπό το βάρος του θλιβερού σάκου στην πλάτη της, κρέμονται κι άλλο, ανεμίζουν σαν σημαίες πένθιμες. Και μετά κοιτάω τον εξίσου λέτσο συνοδό της. Αχ τι ταιριαστό ζευγάρι. Με τα μαλλάκια του ράστα βρώμικα, με ματάκι γλαρό. Τι ωραία, τουλάχιστον όταν την αρμέγει τα πρωιϊνά γλυτώνουν τα λεφτά για το breakfast!

Πέρα από το ποιηματάκι με τα 13 -π- για τους Πατρινούς, που σας διαβεβαιώ είναι ακριβέστατο, υπάρχει κι άλλο ένα πρόβλημα με τους εν λόγω ανθρώπους. Μπερδεύουν μονίμως την ηθική με την διακριτικότητα. Δηλαδή, για παράδειγμα, φοράνε ο ένας στον άλλο κέρατα. Θεωρούν ότι όσο αυτό παραμένει κρυφό ή αντιθέτως το τρίβεις με μανία στη μούρη του κερατά είναι θεάρεστο. Η περίπτωση να μην απατούν αλλήλους τους διαφεύγει εντελώς.

υ.γ. αν παρεπιπτόντως κάποιος έχει ολόκληρο το αναφερόμενο ποιηματάκι, παρακαλώ ας το αφήσει πεσκέσι στα σχόλια γιατί έχω ξεχάσει το δεύτερο μισό…

Μπήκε μέσα κραδαίνοντας το εισιτήριο στο χέρι της, χτύπησε με δύναμη στον πάγκο και φώναζε με το ταμπεραμέντο της κλασικής Ιταλίδας : eee! dove check in? Κατάπληκτη την κοίταζα εγώ γιατί σας διαβεβαιώ δεν της είχα κάνει τίποτα. Δεν την είχα ξαναδεί στη ζωή μου, και δεν μπορούσα να φανταστώ γιατί αυτή η χριστιανή με το που μπήκε φερόταν έτσι. Ο φτωχός σύζυγος που την συνόδευε επέμενε να της λέει,  a dietro Maria, a dietro… Κι έτσι πριν προλάβω να πω οτιδήποτε έφυγε με ύφος αγέρωχο!

Eλα μια που κάναμε αγιασμό να κάνουμε και κάνα μάθημα τώρα. Οσοι έχετε μπερδευτεί με τους τούρκους και τα γιουσουφάκια τους (το οποίο είναι ζήτημα μάλλον πολιτισμικής αισθητικής ως προς αυτούς) θα ήθελα να διευκρινήσω, ότι ομοφυλόφιλοι και παιδεραστές ΔΕΝ είναι το ίδιο πράγμα! Το ένα προϋποθέτει έναν πολύ σκληρό για το ίδιο το άτομο σεξουαλικό επαναπροσδιορισμό, βγάζει στην επιφάνεια αλήθειες και πράγματα που δεν του αρέσουν πιθανόν και θα προτιμούσε και να μην αντιμετωπίσει, και το άλλο είναι μία ψυχική διαταραχή. Ουδέποτε μάλιστα παιδεραστής έχει κοιτάξει κατάματα τη μούρη του στον καθρέφτη να πει “ναι κάτι μου φταίει”. Αντε μη τα πάρω τώρα ε?

Λαχτάρησα μια πίτσα. Απ’ αυτές τις πλαστικές των συνοικιακών delivery, με το λιωμένο τυρί να στερεοποιείται γρήγορα, σχεδόν χωρίς γεύση. Να κολυμπάνε ανάμεσα σε σάλτσες αμφιβόλου ποιότητας και γεύσης λαχανικά και αλλαντικά ύποπτης προέλευσης και καταγωγής και να μην σε νοιάζει. Απλά να σηκώνεις το τηλέφωνο και να έρχεται ο πολιτισμός του “πλαστικού” στο σπίτι σου.

Θα μπορούσε βέβαια, να είναι και γύρος. Απ’ αυτούς που είναι εντελώς αδιευκρίνηστο το ζώο που συνθέτει τα κομμάτια του, βρωμερός, γλιτσερός και ξεροψημένος. Με το τζατζίκι να υπερκαλύπτει όλα αυτά τα φίνα και σπιτικά που έμαθες να τρως μέχρι τώρα. Ακόμα καλύτερα να ‘ταν χάμπουργκερ. Να τρέχουν από μέσα απ’ τα μαρούλια οι κέτσαπ, οι μαγιονέζες, οι μουστάρδες. Να λεκιάζουν το πουκάμισο σου, κι εσύ να τα ξεπλένεις στο στομάχι σου με μπύρα και κόκα κόλα…

Κι εμένα τι με περιμένει στο σπίτι νομίζεις? Κάτι φιλετάκια κοτόπουλο μαριναρισμένα, με μελιτζάνες και πατατούλες και κρέμα γάλακτος . Ψωμί σπιτικό με γλυκάνισο, σαλάτα φρέσκια…

ε, τώρα είναι ζωή αυτή?