Αυτός ο άνθρωπος μου βγάζει πάντα μια τρυφερότητα και μια θλίψη. Και δεν ξέρω αν η τρυφερότητα οφείλεται στην θλίψη ή το αντίστροφο. Θα ‘θελα όμως να τον πάρω κάποτε αγκαλιά και να του πω να μη φοβάται. Οταν βρει τη γυναίκα που του αρέσει να την ερωτευτεί και ας πονέσει από τον έρωτα. Να ζήσει την ήττα να ζήσει και την δόξα της ζωής και να μη μείνει ένας όμορφος φοβισμένος άνθρωπος. Αλλά δεν θα μ’ άφηνε… θα νόμιζε ότι θέλω σεξ, ενώ εγώ αγαπάω το παιδί μέσα του. Γμτ δύσκολα που είναι όλα μερικές φορές…

Λοιπόν άκου, θα κάνουμε μια συμφωνία. Εσύ θα σταματήσεις να είσαι χαζοχαρούμενος/η και να το παίζεις γλυκουλίνι, χωρίς να έχεις οποιαδήποτε συνείδηση της πραγματικότητας, κι εγώ σου υπόσχομαι να μη γράφω τόσο θλιβερά και σου χαλάω το κέφι. Εντάξει?

* λεπτές τρόπος του λέγειν φυσικά

Λοιπόν έχουμε και λέμε. Παρκαρισμένα ακριβώς μπροστά μας υπάρχουν τρία πλοία που πάνε και τα τρία για Ανκόνα και φεύγουν την ίδια ώρα πάνω κάτω. Και έρχεται λουλούδω Ισπανίς και μου λέει : ποιο απ’ αυτά πάει Ανκόνα? Αυτό που γράφει το εισιτήριο σας, της απαντάω. Δεν έχετε εισιτήριο? Ναι, ναι, ναι μωρέ (απαξιωτικά) έχω (αλλά που να το φέρνω τώρα), κάποιο θα πηγαίνει Ανκόνα απ’ αυτά, γιατί δε μου λες? Γιατί κοπελιά αν εγώ σου πω ένα απ’ αυτά και εσύ φεύγεις με το διπλανό του σε τι θα σε εξυπηρετήσει? Α?

Εγώ πάντως δεν είχα σκοπό να αγοράσω τίποτα. Απλά περιφερόμουν στο κέντρο της πόλης και χάζευα τα μαγαζιά, για να πάρουν τα μάτια μου μερικές διαφορετικές εικόνες πριν κλειστώ ξανά στους τοίχους του γραφείου. Μπαίνω μέρα, φεύγω βράδυ, και το μόνο που θέλω όταν επιστρέφω είναι απλά να κοιμηθώ. Εχω ανάγκη αυτή την μία ώρα περιπλάνησης ανάμεσα στους ανθρώπους γεμίζοντας το μυαλό μου με διαφορετικά ερεθίσματα. Κι έτσι μπήκα στο μαγαζί και ανέβηκα στον πρώτο όροφο. Εκεί δεν πάω ποτέ γιατί συνήθως έχει κάτι αθλητικά που δεν είναι καθόλου του γούστου μου.

Ομως σήμερα βρέθηκα μπροστά σε μια ολόκληρη σειρά ρούχων με γάτες και νεράϊδες.  Τι μουστάκια, τι ουρίτσες, τι πατουσάκια, τι φιογκάκια και φτερά νεραϊδένια ήταν αυτά? Θόλωσα το παραδέχομαι. Υπνωτισμένη εντελώς τα πήρα αγκαλιά τα ακούμπησα στο ταμείο και με φωνή απειλητική είπα : “κράτα τα πέντε λεπτά μέχρι να πάω στην Τράπεζα!” Πότε βγήκα, πήγα στο μηχάνημα και επέστρεψα στο ταμείο ούτε και θυμάμαι.  Από κείνη την ώρα κυκλοφορώ με καινούρια ασημένια παπουτσάκια και ένα ηλίθιο αποβλακωμένο χαμόγελο στο πρόσωπο μου..

Μπαίνει στο οπτικό μου πεδίο, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή κάθε μέρα.  Και μ’ αρέσει, πράγμα εντελώς ασυνήθιστο για μένα. Και με κοιτάει. Και τον κοιτάω. Και παίρνει καφέ και ξαναβγαίνει. Και την άλλη μέρα ξανά τα ίδια. Με ξανακοιτάει, τον ξανακοιτάω, ξαναπαίρνει καφέ, ξαναφεύγει. Δηλαδή σόρρυ τώρα, αλλά σε άλλη εποχή δεν θα το είχε πιάσει το υπονοούμενο ο χριστιανός? Τι θέλει δηλαδή? Επίσημη πρόσκληση? Μη σας κάνω ανάλυση τα συμπεράσματα που μπορώ να βγάλω για έναν τέτοιο άνθρωπο από αυτά γιατί θα φρίξετε. Και εσείς οκ, θα φρίξετε, εγώ όμως θα χρειαστεί να τον απορρίψω και να πάω παρακάτω ενώ τώρα έχω τουλάχιστον κάτι να χαζεύω απέναντι…

Είπα κι εγώ να σηκωθώ να πάω τουαλέτα. Μέχρι εκεί καλά. Επιστρέφοντας όμως βλέπω νεαρό ιταλό, ξέρετε αυτούς με το rayban με τους καθρέφτες, να κοιτάει δεξιά αριστερά καχύποπτα και μετά με μία γρήγορη κίνηση, να μπαίνει στο χώρο του γραφείου και να βουτάει ένα φυλλάδιο από τα ντουλάπια. Στέκομαι πίσω του χαμογελαστή και με το που γυρνάει με βρίσκει φάντη μπαστούνι μπροστά του. How can I help you? του λέω χαμογελώντας. Κόντεψε να πεθάνει απ’ την τρομάρα λέμε… χιχι

Δεν είναι το έντυπο ρε συ.. Για να τα δίνουμε τα έχουμε εξάλλου. Αλλά ρε φίλε μη τα βουτάς. Ζήτα και θα λάβεις λέει.

Μετά, έρχεται μία κυρία, ελληνίς, και ρωτάει μήπως έχουμε χάρτη της Ιταλίας. Οχι δεν έχουμε. Οκ, της λέω που να βρει και φεύγει. Σε πέντε λεπτά την τσακώνω στα ντουλάπια να βουτάει φυλλάδια. Πως μπορώ να σας βοηθήσω? (μόνιμη ατάκα ε?) αυτή όμως είχε άλλο στυλ. Ε, κοιτάω να δω μήπως στους χάρτες της Πελοποννήσου έχει αποσπάσματα από Ιταλία. Λέτε να έχει και να σας τα κρύβω? της απαντώ.

Καλά δεν χρειάζεται να παρεξηγείστε κιόλας! μου λέει εκνευρισμένη.

Εγώ απορώ πως δεν έχουν σηκώσει και τα γραφεία πάντως ακόμα. Γιατί τα ντουλάπια ακόμα και κλειδωμένα μέχρι από τους μεντεσέδες τα έχουν βγάλει…

Εγώ όμως ε? Κιουρία!

πως το είπαμε? how can I help you please?

Σε αντίθεση με το attitude που κουβαλάω, η εμφάνιση μου είναι άκρως παραπλανητική. Μία ψηλή, λεπτή κοπελίτσα, με λεπτά ποδαράκια και χεράκια, με μακρυά μαλλάκια, που άμα φυσάει λίγο παραπάνω κρατιέμαι καλού κακού κοντά στα κτήρια για να μη με πάρει και με σηκώσει. Κάτι ψιλά από jeet kun do ξέρω είναι η αλήθεια, αλλά δεν νομίζω πως αυτά αρκούν για να προασπίσω τα συμφέροντα της πατρίδας μου. Και έρχομαι να σας ρωτήσω, αφού δεν ανήκω στα σώματα ασφαλείας ή στους πυροσβέστες, ή σε κάποιο άλλο διοικητικά νευραλγικό πόστο, για ποιο λόγο πρέπει να είμαι σε επιφυλακή μέχρι τις 10 το βράδυ κάθε μέρα, των σαββατοκύριακων συμπεριλαμβανομένων?

αχ, θα στενάξουν τα τσατ… όποιος άτυχος βρεθεί στο δρόμο μου, θα ακούσει εξάψαλμους! ειδικά αυτοί που επιμένουν ότι ψάχνουν αφέντρα ή σκλάβα!

Η ιδέα μου ήρθε καθώς έγραφα το ποστ για το άλλο μπλογκ μου. Είπα δηλαδή, πως αν είχαμε κουκούτσι μυαλό θα έπρεπε να αυτοπυρποληθούμε να γλυτώσει η γη από μας. Και μετά φως! Μα αυτό κάνουμε! Οκ, δεν είμαστε τόσο ηλίθιοι όσο νόμιζα..

Μέχρι πρότινος, ήθελα να πιστεύω η αφελής, πως οι περισσότεροι σ’ αυτό τον τόπο ήταν κατά βάθος έξυπνοι και απλά το έπαιζαν χαζοί. Ωραία, τώρα βεβαιώθηκα πως δεν προσποιούνται αλλά είναι παντελώς ηλίθιοι. Τις απόψεις μου περί Καιάδα ίσως τις γνωρίζετε, αλλά εντάξει, και με φωτιά συμφιβάζομαι…

- Can I speak with you in English?

- Of course, tell me…

- I want to know where the bus is

- The bus to Athens?

- No ! the bus to Atenes

- …..

Εγώ σε τι σκατά γλώσσα μιλούσα γμτ μου?

- Μπορώ να έχω μια λίστα με τα ξενοδοχεία της περιοχής?

- Μάλιστα κύριε. Ορίστε η λίστα, ορίστε και ο χάρτης με τους δρόμους της πόλης για να δείτε που είναι το καθένα

λίγο αργότερα

- Μπορείτε να μου δώσετε έναν χάρτη των δρόμων της πόλης για τον άντρα μου που σας ζήτησε προηγουμένως τα ξενοδοχεία?

- Καλή μου κυρία ακριβώς αυτό τον χάρτη του έδωσα…

σε τι χώρα ζω γμτ? τι γλώσσα μιλάω? γμτ, γμτ, γμτ..