“Θέλω να τσιλιμπουρδίζω μαζί σου μεν, αλλά βασικά δεν θέλω πολλές οικειότητες”. Βρε καφράκια του διαδικτύου και μη, άμα δεν κάνετε κέφι κάποιαν ή έχετε κάποιο άλλο ενδιαφέρον, πρέπει να μάθετε να το λέτε καθαρά. Γιατί, όπως έλεγε και μία φίλη μου, η κυρία με το σαμπό (βλ. Αλήθεια) μας παραμονεύει πάντα πίσω από κάποια γωνία και αποκαλύπτει την πραγματικότητα, ακόμα κι αν χρειαστεί να μας χτυπήσει με το σαμπό στο κεφάλι.
Οταν λέτε λοιπόν κάτι τέτοιο, δεν είστε ευγενείς όπως νομίζετε. Ούτε “σώζετε” τα προσχήματα. Το μόνο που καταφέρνετε είναι να σας θεωρούμε και ψεύτες από πάνω..
Αυτά έλεγε το ιλαρό μήνυμα που παρέλαβα στο κινητό μου, και μέσα στη ζέστη του απογεύματος κόντεψα να σκοτωθώ απ’ τα γέλια. Τι κάνεις είπαμε? Καψώνεις ε? Το οποίο θυμήθηκες μετά την τελευταία χυλόπιτα που σου σερβίρισα πριν από δέκα μέρες και ενώ παραμένεις αρραβωνιασμένος. Ξέρει άραγε η χριστιανή τι καμάρι παίρνει?
Ξέρει ότι διάλεξε κάποιον που “καψώνει” κάθε δέκα μέρες και με άλλη? Οτι το κέρατο της θα φτάνει στην στρατόσφαιρα πριν πατήσει τα σκαλιά της εκκλησίας? Πρόβατα, ε πρόβατα…
Φτάνει μωρή με την γκρίνια σου! Φτάνει. Κι εμάς κουράζεις κι εσύ αναλώνεσαι σε φαντάσματα του λαβύρινθου της σκέψης σου. Φτάνει. Η ζωή είναι και εκεί έξω, και έχει και απαντήσεις όχι μόνο ερωτήματα. Αλλά εκεί, να απασχολείσαι με το τι και το πως, το γιατί. Οχι από πραγματικό ενδιαφέρον για το πως λειτουργεί ο κόσμος, αλλά μόνο για να έχεις την χαρά να γκρινιάζεις και να μεμψιμοιρείς.
Για να έχεις άλλοθι να παραιτείσαι, ή ακόμα χειρότερα, για να έχεις δικαιολογία να προβάλεις απαιτήσεις. Ε, δεν γίνεται αυτό πως να το κάνουμε. Μαζέψου. Η ανθρώπινη φύση και τις ανασφάλειες προβλέπει, και τους φόβους και τα απωθημένα. Γιατί αυτός είναι ο τρόπος της ψυχής να επιβιώνει. Οι μηχανισμοί του νου είναι φτιαγμένοι ώστε να μας βοηθούν κι όχι για να τους αναλύουμε. Φτάνει λοιπόν η υπερανάλυση. Ο κόσμος γυρνάει, εσύ γκρινιάζεις, εμείς σιχτιρίσαμε επιτέλους μαζί σου.
Εψαχνα χρόνια για να βρω τον αληθινό λόγο που ήθελα να κάνω ένα τατουάζ. Τίποτα απ’ όσα έβλεπα σαν αίτια στους άλλους δεν αντιπροσώπευε εμένα. Ηξερα που και τι ήθελα να φτιάξω, ήξερα που να πάω και πόσο θα πληρώσω. Αλλά δεν ήξερα το γιατί. Και έχω μάθει ότι όταν προσκαλείς το μόνιμο και το αμετάβλητο στη ζωή σου πρέπει κυρίως να ξέρεις το γιατί.
Το έμαθα μία βδομάδα πριν παρατηρώντας τον Αρη. Ξαφνικά σκέφτηκα πως στην πλάτη του δεν έχει αποτυπώσει απλά κάποια σχέδια, αλλά τον πόνο που ξεφεύγει από τις δυνατότητες του να αντέξει. Το καταλάβαινα πως πρόκειται για πόνο γιατί τα μάτια του αυτό λένε συνεχώς. Ετσι έμαθα και το δικό μου γιατί. Ετσι πήρα την απόφαση κι έτσι έκανα την πράξη.
Μέσα σε δέκα λεπτά εκτόνωσα την περίσσια πόνου που δεν μπορούσα να διαχειριστώ, άφησα να ξεφύγει από μέσα μου ένα “άχ” υποβόσκον, που δεν ξέρω καν σε τι αναφέρεται. Και είναι τώρα εκεί στη μέση μου το σημάδι πως είμαι πια ελεύθερη. Ακόμα και να πονέσω ξανά..
έναν άνθρωπο με μάτια καθαρά
Τελικά δηλαδή όλοι αυτοί οι αριστερίζοντες δήθεν επαναστάτες του κώλου, με την υποκουλτούρα που κουβαλάνε ως σημαία (στα μπατζάκια τους για να κρύβουν τον κώλο που προανέφερα), σε κάνουν να βλέπεις με συμπάθεια πραγματική όλες τις ακροδεξίες νοοτροπίες του πλανήτη. Εγώ έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι θα έπρεπε να αποστέλλονται πάραυτα στον Καιάδα, αλλά έχω η άτιμη και οικολογική συνείδηση και δεν μου πάει να βρωμίζουμε με τα ψοφίμια τους τις ρεματιές.
Τόση είναι η ευαισθησία τους, που μετράνε τις ανθρώπινες ζωές με διαφορετικά μέτρα και σταθμά, αναλόγως έθνους, πολιτικής κατεύθυνσης, γεωγραφικού προσανατολισμού και ιδεολογικού υπόβαθρου. Α, μαλάκα Καιάδας που σας χρειάζεται λέμε! Να δούμε αν την ώρα που θα φεύγει η ψυχή από μέσα σας, θα σας άρεσε να γελάει κάποιος από πάνω σαρκαστικά, λέγοντας “για δες τους μαλάκες πως ψοφάνε!”.
Κάτι σαν και σας και την υποκρισία που κουβαλάτε να μην είχαμε και ξέρετε τι καλύτερος θα ‘ταν ο κόσμος?
Το τελευταίο φρούριο συμβατικότητας μου απέναντι στον κόσμο έπεσε σήμερα το πρωϊ. Ζεσταινόμουν, ίδρωνα, ήμουν φορτωμένη με ένα σωρό βαριά έντυπα τα οποία έπρεπε να πάω περπατώντας ενάμισυ χιλιόμετρο μέχρι το γραφείο. Κι έτσι έβγαλα το σουτιέν και το έριξα στην τσάντα μου.
Πολύ λίγο με ενδιαφέρει πια, αν αυτό οι “μυξοπάρθενοι” και οι “μυξοπαρθένες” του κόσμου μας θα το θεωρήσουν προκλητικό. Εχω ένα ωραίο μικρό στήθος, ολοστρόγγυλο, κοιτώντας τον ουρανό χωρίς την βοήθεια του σουτιέν. Και δεν βρίσκω κανέναν λόγο να πνίγω την ανάσα μου, να κλειδώνω τον θώρακα και πνευμόνια μου γιατί κάποιοι παρανοούν την έννοια της πρόκλησης. Για μένα είναι χειρότερη πρόκληση, όταν φοράνε τα χαμηλόμεσα παντελόνια και τα κοντά μπλουζάκια γυναίκες με κοιλιά μπυρόβιου. Είναι πρόκληση και στην αισθητική και στην νοημοσύνη μου. Χειρότερη πρόκληση είναι όταν τριγυρνάνε οι άντρες με άθλιες παντόφλες και βρώμικα πόδια προσπαθώντας να το παίξουν άνετοι ή/και γκόμενοι. Το δικό μου στήθος είναι μόνο η αφορμή που ψάχνουν να εκφράσουν τις δικές τους ανασφάλειες.
Το πέταξα λοιπόν. Και δεν το ξαναφόρεσα και ένιωσα να φεύγει από πάνω μου ένα πολύ μεγαλύτερο βάρος, από αυτό που έβαζε το λάστιχο πάνω στο δέρμα μου. Και για έναν ακόμα λόγο. Ο ερωτισμός ο δικός μου βρίσκεται πέρα από την υποψία ενός γυμνού στήθους κάτω απ’ τα ρούχα. Βρίσκεται στην διάθεση που έχει να ασχοληθεί κανείς με το σώμα του άλλου πραγματικά και όχι σ’ αυτά που φοράει. Κυρίως βρίσκεται στην αθωότητα με την οποία ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά των άλλων.
Κι έτσι όταν έριξα το τελευταίο φρούριο, αυτής της Πόλης που λέγεται ακόμα και σουτιέν επανέκτησα την αθωότητα μου. Χωρίς να ξεχνάμε ότι νιώθω και πιο άνετα 
Aυτή η υπόθεση του Χρόνου έχει αρχίσει και με ανησυχεί τελευταία. Αν δεν ακολουθείς τον γραμμικό και κινείσαι έχοντας επίγνωση της σπείρας βρίσκεσαι χειρότερα μπερδεμένος απ’ ότι ήσουν πριν. Ξέρεις γιατί? Μόλις έχεις ολοκληρώσει τον κύκλο και ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεσαι λίγο παραπέρα και παραπάνω από κει που ήσουν πριν, δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι βρίσκεσαι ακριβώς εκεί που ξεκίνησες. Κι αν για κακή σου τύχη σε εκείνο το κομβικό σημείο υπήρχε κάποτε ένας έρωτας ή ένας θάνατος, ή κάτι αντίστοιχα συγκλονιστικό τέλος πάντων, απορείς γιατί μοιάζει να μην κουνήθηκες ποτέ από κει. Λες, πως φαίνεται δεν μπορεί, το ενδιάμεσο διάστημα το φαντάστηκα, αλλιώς δεν εξηγείται πως ξαναβρέθηκα εκεί που ξεκίνησα. Και το μπέρδεμα αναπόφευκτο. Γιατί η πιθανή συναισθηματική σου εμπλοκή με εκείνο το σημείο σε βάζει στην θέση να το αντιμετωπίσεις ξανά απ’ την αρχή και ας είναι παρελθόν.
Τίποτα, βαθειές ανάσες να παίρνεις, μέχρι να καθαρίσει το τοπίο. Να προχωρήσει η σπείρα λίγο ακόμα, λίγο παραπάνω, λίγο παραπέρα μπας και μοιάζει το παρελθόν ξεχωριστό. Πιες και καμμιά μπύρα. Βοηθάει να κινηθείς γρηγορότερα, λίγο παραπέρα, λίγο παραπάνω.
Οταν ένας Δίδυμος, αποφασίζει να γίνει κυνικός, τα πάντα γίνονται αφορμή για να εκφράσει την κυνικότητα του. Με μένος και απόλυτα σίγουρο για τον εαυτό του, το μωρό προσπαθούσε να με πείσει ότι οι κακοί Εβραίοι φταίνε για όλα. Και δώστου να μου φέρνει επιχειρήματα από που νομίζετε? από την Βίβλο! Κάνει δηλαδή μία εντελώς οξύμωρη παραδοχή πως η Βίβλος είναι ακριβής ιστορικά (εδώ γελάνε) και άρα στο γάμο της Κανά, κάποια απατεωνιά έπαιξε και το νερό έγινε κρασί με την τεχνική των συγκοινωνούντων δοχείων. Απορεί μάλιστα πως εγώ αδιαφορώ για τόσο σημαντικά θέματα.
Χεχε… κι όμως δεν αδιαφορώ. Ισα ίσα, τον βάζω να μου διηγείται αυτές τις εξέχουσες απόψεις του το βράδυ για να με πάρει ο ύπνος. Αλλοι φορτώνουν τον οργανισμό τους ηρεμιστικά, βάζουν αλοιφές περίεργες, τυφλώνονται χαζεύοντας τηλεόραση και δεν πετυχαίνουν να κοιμηθούν. Εγώ ακούω ασυναρτησίες. Και μετά από δική μου απαίτηση μάλιστα. Πες μου λοιπόν μωρό μου ξανά την απατεωνιά με την Κανά. Και δώστου το μωρό υπεραμύνεται της σημαντικής αλήθειας που έχει ανακαλύψει. Μου διαβάζει μάλιστα και σχετικά αποσπάσματα από τα βιβλία του, που εξηγούν διεξοδικά όλα αυτά τα πρωτίστης σημασίας θέματα. Κατάλαβες δηλαδή τι απάτη έστησε ο Χριστός με τους δαιμονισμένους? ρωτάει θριαμβευτικά ο μικρός μου.
Μα ναι! ένας παλιάνθρωπος ήταν είπαμε, μουρμουρίζω ευχαριστημένη και αποκοιμιέμαι πάραυτα. Κι όταν την άλλη μέρα προσπαθεί να με πείσει για το που ακριβώς έχει γραμμένους τους μαύρους, ρίχνω μια ματιά όλο νόημα στα δύο στρογγυλά μπαλλάκια ανάμεσα στα πόδια του και απαντώ “πρόσεχε τι γράφεις εκεί μικρέ μου γιατί απ’ ότι βλέπω δεν έχει και πολύ χώρο”..
