Μια χούφτα άνθρωποι, δεν μπορεί να μαστε παραπάνω. Αυτοί δηλαδή που δεν μας νοιάζει αν θα ζούμε σε σουπερ σπίτι και συμβιβαζόμαστε και με κάτι λιγότερο από τα νεαποκτειθέντα “προάστεια” της Αθήνας. Αυτοί που σκύβουμε το κεφάλι, δουλεύουμε και πληρώνουμε με αυτά τα λεφτά τα ξύλα για το τζάκι και δεν τρέχουμε να αρπάξουμε τους καμμένους κορμούς που θα βάλει η πυροσβεστική στις πλαγιές του βουνού για να μην πλημμυρίσει με τις βροχές.  Γιατί αυτό θα κάνετε εσείς οι πολλοί υπόλοιποι. Αφου φυσικά προηγουμένως, θα έχετε στηλιτεύσει την κυβέρνηση, τους “άλλους” (που είστε εσείς οι ίδιοι φυσικά) που εκμεταλλεύονται την οποιαδήποτε ευκαιρία κάτσει, τους “επιτήδειους” , τους πυροσβέστες, τον κρατικό μηχανισμό. Και θα αγανακτήσετε κιόλας! Αλλά είμαι σίγουρη πως θα διαλέξετε πολύ ωραία μάρμαρα ή πλακάκια για το σπίτι σας, πάντα στηλιτεύοντας τους “άλλους” φυσικά.

Σαν πόσοι να ‘μαστε που δεν κρυφοκοιτάμε απ’ τις κουρτίνες τι κάνετε τα βράδυα? Και δεν ασχολούμαστε να κριτικάρουμε την ζωή σας? Λίγοι, πολύ λίγοι. Σαν πόσοι να ‘μαστε που αγαπάμε τα ζώα και τα φυτά και καίγεται η ψυχή μας που πεθαίνουν. Που δεν μας ενδιαφέρει η πολιτική κατεύθυνση της φωτιάς αλλά τα αποτελέσματα της. Που δεν σηκώνουμε τη φωνή μας για να μας προσέξουν και να φτιάξουμε την ματιοδοξία μας, που δεν θα το κάνουμε θέμα αν φυτέψουμε ένα δέντρο εκεί που είναι τα καμμένα. Αλλά που όλα όσα πιστεύουμε και κάνουμε, γίνονται χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Οχι πείτε μου, σαν πόσοι? Εξοντώστε μας να τελειώνουμε! Εγώ θα έρθω ευχαρίστως να με ρίξετε στον Καιάδα αν είναι να γλυτώσω το μαρτύριο της υποκρισίας σας. Κλάψτε τώρα λίγο για τις φωτιές  και μετά κάτι θα έχει η τηλεόραση, κάνα Μουντιάλ, τίποτα καλλιστεία του Playboy ξέρετε εσείς…