Μια χούφτα άνθρωποι, δεν μπορεί να μαστε παραπάνω. Αυτοί δηλαδή που δεν μας νοιάζει αν θα ζούμε σε σουπερ σπίτι και συμβιβαζόμαστε και με κάτι λιγότερο από τα νεαποκτειθέντα “προάστεια” της Αθήνας. Αυτοί που σκύβουμε το κεφάλι, δουλεύουμε και πληρώνουμε με αυτά τα λεφτά τα ξύλα για το τζάκι και δεν τρέχουμε να αρπάξουμε τους καμμένους κορμούς που θα βάλει η πυροσβεστική στις πλαγιές του βουνού για να μην πλημμυρίσει με τις βροχές.  Γιατί αυτό θα κάνετε εσείς οι πολλοί υπόλοιποι. Αφου φυσικά προηγουμένως, θα έχετε στηλιτεύσει την κυβέρνηση, τους “άλλους” (που είστε εσείς οι ίδιοι φυσικά) που εκμεταλλεύονται την οποιαδήποτε ευκαιρία κάτσει, τους “επιτήδειους” , τους πυροσβέστες, τον κρατικό μηχανισμό. Και θα αγανακτήσετε κιόλας! Αλλά είμαι σίγουρη πως θα διαλέξετε πολύ ωραία μάρμαρα ή πλακάκια για το σπίτι σας, πάντα στηλιτεύοντας τους “άλλους” φυσικά.

Σαν πόσοι να ‘μαστε που δεν κρυφοκοιτάμε απ’ τις κουρτίνες τι κάνετε τα βράδυα? Και δεν ασχολούμαστε να κριτικάρουμε την ζωή σας? Λίγοι, πολύ λίγοι. Σαν πόσοι να ‘μαστε που αγαπάμε τα ζώα και τα φυτά και καίγεται η ψυχή μας που πεθαίνουν. Που δεν μας ενδιαφέρει η πολιτική κατεύθυνση της φωτιάς αλλά τα αποτελέσματα της. Που δεν σηκώνουμε τη φωνή μας για να μας προσέξουν και να φτιάξουμε την ματιοδοξία μας, που δεν θα το κάνουμε θέμα αν φυτέψουμε ένα δέντρο εκεί που είναι τα καμμένα. Αλλά που όλα όσα πιστεύουμε και κάνουμε, γίνονται χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Οχι πείτε μου, σαν πόσοι? Εξοντώστε μας να τελειώνουμε! Εγώ θα έρθω ευχαρίστως να με ρίξετε στον Καιάδα αν είναι να γλυτώσω το μαρτύριο της υποκρισίας σας. Κλάψτε τώρα λίγο για τις φωτιές  και μετά κάτι θα έχει η τηλεόραση, κάνα Μουντιάλ, τίποτα καλλιστεία του Playboy ξέρετε εσείς…

Λοιπόν ξέρεις, πως θα έβλεπα το εξωτικό φέτος το καλοκαίρι? Εμείς οι τρεις, που δεν έχουμε ανάγκη να μπερδευόμαστε με όρους και προσδιορισμούς της σχέσης μας, να γυρνάμε στις παραλίες, το βράδυ στα μπαράκια, να μοιραζόμαστε παγωτά το απόγευμα στο πίσω δωμάτιο, και να μοιραζόμαστε ο ένας τον άλλο.

Να κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί και μας ξεκουράζει, με την ήσυχη βεβαιότητα, πως ο έρωτας είναι στο χέρι μας όποια στιγμή τον θελήσουμε, σε όποιο συνδυασμό  μας κάνει μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Εγώ θα φύγω τώρα γιατί νυστάζω να λέει ο Μ. κι εγώ να μένω με τον Χ. Ή ακόμα να σαπίζουμε κάτω απ’ τον ήλιο και να ψάχνουμε δροσιά στη σκιά των δέντρων. Και οι τρεις.

Ετσι. Γιατί απλά το θέλουμε, και γιατί απλά υπάρχει ήδη μεταξύ μας αυτή ακριβώς η οικειότητα που είναι τόσο ερωτική. Και γιατί έτσι κάπως αξίζει το καλοκαίρι. Να μη σε νοιάζει τίποτα, κι αυτά που θες να βρίσκονται μπροστά σου διαθέσιμα όποια στιγμή το ζητήσεις.

Να λείπουν οι αγωνίες αν με θέλει ο άλλος ή η άλλη, πως θα τον ρίξω, πως θα είμαι στο κρεβάτι. Οχι, δεν μας χρειάζονται αυτά. Μας χρειάζονται τα σώματα που έχουμε και η συμφωνία να τα μοιραζόμαστε μεταξύ μας.

Το χειμώνα ίσως, ναι.. Ας κουραστούμε να ακούμε τη σκέψη μας να υποφέρει, ας πέσουμε σε θλίψη γι’ αυτόν που δεν έχουμε δίπλα μας. Τώρα όμως, ξέρεις πόσο εύκολα φυτρώνουν μπανανιές και φοίνικες δίπλα στα σώματα που ερωτοτροπούν, πόσο εύκολα τα νερά γίνοντα γαλάζια και τα πανιά ανοίγουν για ταξίδια, ανάμεσα στα χέρια που χαϊδεύουν?

αχ στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα.. και πόσα καλοκαίρια δεν θα ‘χαν πάει χαμένα..

Για συνέλθετε παρακαλώ! Ποιος σας είπε αγαπημένα μου αρσενικά, πως όλες οι γυναίκες ζούμε με μοναδικό όνειρο να σας “τυλίξουμε” και να σας παντρευτούμε? Αποκλείετε φαντάζομαι το γεγονός, να έχουν αλλάξει οι εποχές, να δουλεύουμε, να είμαστε ανεξάρτητες και να έχουμε ξεπεράσει το στερεότυπο της κοινωνικής καταξίωσης μέσω του γάμου? Αποκλείετε την περίπτωση να θέλουμε απλά να περάσουμε καλά μαζί σας, να βγούμε καμμιά βόλτα, να πάμε σινεμά ή για ποτά, να βγάλουμε τα μάτια μας… ε, αυτά!

Γιατί δηλαδή πρέπει ντε και καλά να μας προειδοποιείτε, ότι δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα περισσότερο από σας, λες και η σχέση αυτή καθαυτή δεν είναι και όλα αυτά που είπα προηγουμένως. Τρώτε φρίκες χωρίς λόγο. Μας ζαλίζετε τον έρωτα μ’ αυτές τις φρίκες και μετά παραπονιέστε και αγανακτείτε, ότι και καλά στο τέλος σας έχουμε για ένα πήδημα και αντίο. Και μας λέτε και πουτάνες μετά.. Τς τς τς.. πως αλλάζουν τα πράγματα ε?

Τις θυμάστε εκείνες τις εποχές που κάνατε το ίδιο? Που πηδάγατε από γυναίκα σαν γυναίκα σαν πεταλουδίτσες? Τώρα τι περιμένατε δηλαδή? Γιατί αν είναι να αλλοιώνετε όλη την χαρά της σχέσης με όλους αυτούς τους γελοίους όρους και περιορισμούς, φυσικά και θα προτιμήσουμε να σας δούμε μόνο σαν σεξουαλικά βοηθήματα. Μη γελιέστε.. η πολλή γκρίνια, οι περιορισμοί χωρίς λόγο και αιτία εκεί οδηγούν. Περάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Και για ένα μόνο μπορώ να σας διαβεβαιώσω. Πως όταν σκέφτεστε έτσι, σίγουρα κάποια στιγμή θα βρεθεί στο δρόμο σας αυτή που θα σας φερθεί ακριβώς με τον τρόπο που φοβάστε.

Φωνάξτε με τότε στην εκκλησία, κι αντί για κουφέτα θα σας πετάω ηχογραφημένες τις συζητήσεις μας, τότε που σας τα ‘λεγα κι εσείς απαντούσατε “εγώ? μπαααα… αποκλείεται!”

φιλιά!

Ούτε συμβολισμοί, ούτε εικόνες, και η αισθητική ας πάει περίπατο. Γιατί χρειάζεται κι αυτό που και που. Το μόνο κοινό σ’ αυτό το μπλογκ θα ‘ναι πως θα λέω ό,τι ακριβώς πιστεύω και χωρίς να με ενδιαφέρει κατά πόσο συμφωνούν οι υπόλοιποι.

Α, μην ξεχάσω!

την γλώσσα την ελληνική που ξέρατε,  ξεχάστε την…